Το Ιστολόγιο ενός Χρήστου

Ήταν μια μέρα που τίποτα δεν προμήνυε ότι θα αποτελούσε την αρχή για την έκρηξη των νέων ανθρώπων, στη χώρα μας. Τέτοια μέρα πέρυσι ένα  νεαρό παιδί, ένας μαθητής έχασε τη ζωή του , κάποιος τον πυροβόλησε γιατί του αντιμίλησε.

Σ’ αυτή την χώρα  όταν εκφράζεις τη γνώμη σου πρέπει να προσέχεις να μη σε σκοτώσουν, όχι τίποτα άλλο, γιατί δε θα βρεις και το δίκιο σου. Έτσι λοιπόν ένα νέο παιδί χάθηκε, ένα νέο παιδί με όνειρα, που κάποιος τα έκοψε απότομα. Μάλλον δε θα θυμόταν τι είπε ο Καζαντζάκης : « γιατί νέος θα πει να αλλάξεις τον κόσμο..» ή δεν είχε διαβάσει Βολταίρο : « διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες.»

Κάποιος μου είχε πει ότι τα όνειρα είναι γι’ αυτούς που τα πόδια τους δεν πατάνε στη γη. Συμφωνώ, αλλά πρέπει να πω ότι τα όνειρα αντιπροσωπεύουν τις ιδέες μας και οι ιδέες δεν χάνονται.

Όλοι θυμόμαστε τι ακολούθησε εκείνες τις μέρες. Η Ελλάδα σε μια κατάσταση πρωτόγνωρη ή τουλάχιστον σε μία κατάσταση που είχαμε αρκετά χρόνια να δούμε…, εκτός από αυτά θυμόμαστε την στάση που είχαν οι μεγάλοι και κατά τ’ άλλα ώριμοι πνευματικά άνθρωποι της χώρας.

Το μόνο που τους ένοιαζε ήταν τι λένε οι ξένοι για μας. Λες και αυτοί δεν έχουν τέτοια φαινόμενα στις χώρες τους.

Το κίνημα του Δεκέμβρη, όπως ονομάστηκε ήταν πολυπρόσωπο. Αποτελούνταν από αυτούς που σκοπό της ζωής τους έχουν να καταστρέψουν την Ελλάδα και βρήκαν αφορμή.

Αποτελούνταν όμως και από τα παιδιά , από φοιτητές που χωρίς να φοράνε κουκούλες ,γιατί δεν είχαν να κρύψουν τίποτα, διαδήλωναν ειρηνικά για τις ιδέες τους, για τον άδικο χαμό ενός συνομήλικου τους.  Αλλά και από τους νέους που αρνούνταν να  είναι δεύτερης κατηγορίας πολίτες. Ανασφάλιστοι εργαζόμενοι των 600 -700 Ευρώ και των stage.

Η πλειοψηφία λοιπόν των μεγάλων ανθρώπων της χώρας, αυτά τα παιδιά τα χαρακτήρισαν κ…παιδα και αλήτες.

Και δικαιώθηκαν απόλυτα, όταν αυτοί οι αλήτες απαντούσαν στα δακρυγόνα και στα κλομπ με τριαντάφυλλα.

Του Πασχάλη Χριστοδούλου*

Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009, γιορτή των Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ σύμφωνα με το χριστιανικό εορτολόγιο, αλλά και γιορτή του Κασήμ της πέμπτης κατά σειρά γιορτής σύμφωνα με το μπεχτασικό. Αν η λέξη για κάποιους που, εσχάτως ανησυχούντες, επιδίδονται στη διερεύνηση των τεκταινομένων  στη Θράκη, παραπέμπει σε ιρλανδικό  λεξιλόγιο, για τους εγχώριους καριερίστες θα έπρεπε να αποτελεί καθήκον η παρουσία τους σ’ αυτή τη γιορτή.

Αντίθετα με την κατ’ έτος παρουσία τους και την παρεχόμενη νομιμοποίηση στη διαρκή προσπάθεια τουρκοποίησης του πανηγυριού στο Χίλγια που γίνεται στις 3 Αυγούστου, στη γιορτή του Κασήμ, στον Τεκέ Κιζίλ Ντελί στη Ρούσα ο μόνος που παραβρέθηκε ήταν ο Τούρκος πρόξενος. Ένας σουνίτης σε μπεχτασική γιορτή!

Δεν είμαι βέβαιος αν είναι χρήσιμη μια αναφορά στην ιστορική παρουσία των Μπεχτασήδων – Κιζιλμπάσηδων, αφού η δύναμη της εικόνας και η υποταγή σ’ αυτήν είναι αδιαμφισβήτητη, αλλά η ύπαρξη καταγραφών που συνδέουν ιστορικά την παρουσία τους στο χώρο από την εποχή του Ορφέα, όφειλε να αποτελέσει ελκυστικό παράγοντα παρουσίας στις εκδηλώσεις τους. Έστω και η ελάχιστη επιστημονική προσέγγιση, οι μεγαλιθικοί τάφοι και οι βραχογραφίες αυτό καταδεικνύουν.

Ο διεθνισμός και η πολυπολιτισμικότητα ούτε ρητορικές κορώνες, κενές περιεχομένου, μπορεί να είναι, ούτε φυσικά όχημα ανομολόγητων προθέσεων. Η προστασία της γλώσσας, ως γλώσσας υπό εξαφάνιση, του πολιτισμού και της ιστορικής τους διαδρομής όφειλε να είναι ο στόχος όλων. Ακόμα και η προστασία ζώων που είναι υπό εξαφάνιση επιδοτείται από την Ε.Ε.! Τα πολλά δάκρυα που χύνονται όπως και οι ένοχες σιωπές όταν γίνονται αναφορές στη μονομερή αξίωση για αυτοπροσδιορισμό, λες και αφορά μόνο ένα τμήμα του μουσουλμανικού πληθυσμού, είναι ίσως η καλύτερη υπηρεσία σ’ αυτούς που θέλουν να τουρκοποιήσουν ακόμη και τις γιορτές. Ας μη μας διαφεύγει ότι τον Ιούλιο του 2008 σε επίσκεψη του Τούρκου σουνίτη πρέσβη στην περιοχή, αυτή έγινε στον Τεκέ της Ρούσας, σε ένα μπεχτασικό λατρευτικό χώρο.

Μια συνοπτική αναφορά στις πολιτικές των τελευταίων δεκαετιών, ιδιαίτερα μετά τα γεγονότα της Κομοτηνής, θα μας οδηγήσουν σε ασφαλή συμπεράσματα και θα αποκαλύψει το ρόλο των όψιμα ανησυχούντων, είτε αυτών που υπήρξαν διπλωμάτες και το όνομά τους τελειώνει σε –ις είτε των ΜΜ με τους ποικιλώνυμους παρατρεχάμενους κάθε φορά και των συμφερόντων που αυτά εκπροσωπούν.

Το πόρισμα της διακομματικής επιτροπής της Βουλής και η μελέτη της Ακαδημίας Αθηνών για τη Θράκη δυστυχώς υπήρξαν κείμενα ευχών που σήμερα κανείς δεν θυμάται την ύπαρξή τους. Αντίθετα πολλοί θυμούνται «τον πακτωλό» χρημάτων, όπως αθηναϊκά ΜΜ ονόμαζαν, τις εγκρίσεις των ιδιωτικών επενδύσεων και το χορό των αρπακτικών που στήνονταν γύρω από αυτές. Τα αποτελέσματα είναι μπροστά μας, βιομηχανικά κουφάρια και μετανάστευση. Το περίεργο είναι ότι αυτοί που συμμετείχαν στα κέντρα αποφάσεων και όμνυαν στην  νέα εποχή που έρχεται μέσα από το επιχειρηματικό περιβάλλον που διαμορφώνεται μετέβαλαν άποψη με μεγάλη ευκολία και διαμόρφωσαν καταγγελτικό λόγο.

Είναι οι ίδιοι που χειροκροτούσαν και πανηγύριζαν μαζί με τον Ερντογάν για τον αγωγό Φυσικού Αερίου Προύσας – Κομοτηνής, που παρακάμπτει τα 2/3 του Έβρου, με ότι εξ’ αυτού απορρέει για τις επιχειρήσεις και τον πρωτογενή τομέα, και καθιστά το εργοστάσιο της ΔΕΗ στην Κομοτηνή όμηρο της Τουρκίας και τη Θράκη γεωοικονομική της επαρχία. Ιδιαίτερα αυτή τη περίοδο που θα μπορούσε η χώρα μας να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στο γεωοικονομικό πεδίο.

Ακόμη κι αν δεν συμμετείχαν ενεργά σε πολιτικές που εκπορεύονταν από το τρίγωνο των (Βερμούδων;) τριών πλατειών, Σύνταγμα – Κολωνάκι – Ομόνοια, η σιωπή τους λειτουργούσε υποστηρικτικά.

Μπορούμε να κάνουμε αναφορά, στο Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων, γνωστό ως πρόγραμμα Φραγκουδάκη – Δραγώνα, υποψήφιας βουλευτού επικρατείας του ΠΑΣΟΚ την εποχή Σημίτη η πρώτη, γενική γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας στη σημερινή κυβέρνηση η δεύτερη, που επέβαλλαν την τουρκική ως μητρική γλώσσα που διδάσκεται σε όλα τα μειονοτικά σχολεία. Ακόμα κι αυτά των Πομάκων.

Στην υποστήριξη της μεγάλης «εθνικής ιδέας» του ΑΘΗΝΑ 2004, της ταφόπλακας της ελλαδικής περιφέρειας. Άλλα και σε πλήθος ακόμα ενεργειών που οδήγησαν τη Θράκη στη σημερινή της κατάσταση.

Οφείλουμε όμως να κάνουμε ιδιαίτερη αναφορά και στο ρόλο των ΜΜ που ενίοτε λειτουργούν προβοκατόρικα όταν δεν εκτελούν διατεταγμένη αποστολή στη συντριπτική τους πλειοψηφία. Ας μη σπεύσουν να αντιδράσουν γιατί υπάρχουν πλείστα γεγονότα που είχαν αρνητική στάση. Ένα εκ των οποίων η επιλογή αυτών με τους οποίους διαλέγονται. Οι κορώνες για lexotanil και τα μεθύστερα βίντεο από το 2007 μόνο ως κουτσαβακισμοί μπορούν να εκληφθούν. Άραγε ποια στάση κράτησαν στα γεγονότα του Εχίνου το 2004;

Υπάρχουν πολλά που θα μπορούσαν να παρατεθούν σε μια ειλικρινή συζήτηση για τον αθέατο κόσμο της Θράκη. Σε μια δημοκρατία, έστω κι αν μιλάμε για το κουφάρι της 3ης Ελληνικής, ο δημόσιος διάλογος θα ήταν αυτονόητος. Γι΄ αυτό κι εμείς θα πράξουμε το αυτονόητο δημοκρατικό και υπεύθυνο δικαίωμά μας. Αυτό της δημόσιας αποκάλυψης όλων όσων καιροσκοπούν στο όνομά της, ταυτόχρονα όμως της πρότασης και του αγώνα για την μεγάλη μας αγαπημένη. Τη Θράκη.

*Διετέλεσε Δήμαρχος Σουφλίου και Πρόεδρος της ΤΕΔΚ Έβρου

Σουφλί, Νοέμβριος 2009                                                   www.xristodoulou.gr

Του Πασχάλη Χριστοδούλου*

Όλες οι εκλογικές αναμετρήσεις από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν έγιναν με την επίκληση του εθνικού μας προβλήματος, αυτό της Κύπρου. Μ’ αυτό βέβαια η πολιτική τάξη της χώρας μας ξεμπέρδεψε όταν αναφανδόν τάχθηκε υπέρ του Σχεδίου Ανάν, αντιτιθέμενη στη βούληση του κυρίαρχου κυπριακού λαού. Συμπράξανε με τους υπερατλαντικούς αλλά και τους εν Ευρώπη συμμάχους που επιβουλεύονταν την κυριαρχία της μεγαλονήσου, αποδεχόμενοι ακόμη και τα εξ’ Αμερικής τριάντα αργύρια για τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης.

Αν λάβουμε υπόψη ότι η 3η Ελληνική Δημοκρατία γεννήθηκε μέσα από την Κυπριακή τραγωδία για την οποία ως χώρα βάλαμε χεράκι, θα έλεγα ότι η επίκληση του κυπριακού ως λόγος προσφυγής στις κάλπες ήταν «δικαιολογημένη».

Από το 2007, μετά το δημοψήφισμα του 2004 στην Κύπρο για το σχέδιο Ανάν και τη μεγάλη ήττα των εν Ελλάδι ανανιστών, προβάλλεται η οικονομία ως λόγος για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Αλήθεια σ’ αυτή τη χώρα πότε οι εκλογές θα γίνουν στη συνταγματική τους ημερομηνία; Οι φωνασκούντες ότι δήθεν υπηρετούν τους θεσμούς γιατί καταπατούν τον υπέρτατο, το σύνταγμα;

Αυτά όμως είναι γνωστά στους πολίτες, εξ’ ου και η αποστροφή στους πολιτικούς, οι οποίοι περί άλλων τυρβάζουν. Ή μάλλον παπαγαλίζουν όσα συμφέρει στους κατ’ εξοχήν κυβερνώντες, τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ και τους συν αυτούς διαμορφωτές της κοινής γνώμης.

Εκείνο που είναι επίσης βέβαιο είναι ότι θα περάσει ένας μήνας με ανούσιες και σε αρκετές περιπτώσεις στημένες, από τους προαναφερθέντες διαμορφωτές, αψιμαχίες προς χάρη και δόξα των δεικτών τηλεθέασης. Άπαντες θα ομνύουν στο όνομα των πολιτών χωρίς κανείς να μπει στον κόπο να διαλεχτεί μαζί τους. Μεγάλα και σοβαρά ζητήματα θα περιμένουν για επόμενες εκλογές.

Το ζήτημα των περιφερειών της χώρας που αποτελεί το κλειδί μιας άλλης αναπτυξιακής και οικονομικής πολιτικής για τη χώρα δεν θα το αγγίξει κανείς. Οι υστερόβουλες κορώνες περί ποσοστών του ΕΣΠΑ που θα διατεθούν για την περιφέρεια αποτελούν τον πέπλο που σκεπάζει τις πολιτικές των αθηναϊστών. Το μετρό, τα Σπάτα, το τραμ, ο προαστιακός (μέχρι και η Πελοπόννησος, η Χαλκίδα και ποιος ξέρει ακόμα ποιες περιοχές ενσωματώνονται στο Λεκανοπέδιο), η Αττική οδός, η διακομματική συναίνεση και συμμετοχή στην κατ’ ευφημισμό εθνική ιδέα την Ολυμπιάδα, είναι ορισμένες από τις πολιτικές που όλοι γνωρίζουν.

Ίσως λιγότεροι να γνωρίζουν ότι εδώ και πολλά χρόνια οι ελλαδικές περιφέρειες είναι ουραγοί στην ευρωπαϊκή κατάταξη σε ότι αφορά τους δείκτες ευημερίας. Από το 2002 αναφερόμαστε σ’ αυτό το ζήτημα. Τα δημόσια γραπτά ευτυχώς υπάρχουν. Ας είναι καλά η δημοκρατική όαση του διαδικτύου. Όπως βέβαια όλα αυτά τα χρόνια δεν έγινε καμιά ουσιαστική συζήτηση για το περιφερειακό ζήτημα στο ανώτατο αντιπροσωπευτικό θεσμικό όργανο της πολιτείας, τη βουλή, εκτιμώ ότι καμιά αναφορά δεν πρόκειται να γίνει στο υπόλοιπο την προεκλογικής περιόδου.

Καμιά αναφορά επίσης στη διαμόρφωση του νέου παγκόσμιου ενεργειακού χωροταξικού, που εδώ και χρόνια εξελίσσεται απούσης τη χώρα μας, η οποία άγεται πίσω από τα συμφέροντα ακόμα και των γειτόνων μας. Αξίζει να θυμηθεί κανείς τον αγώνα που κάναμε από το 2000 για τη γεωοικονομική δημοκρατία. Όταν πανηγύριζαν την ενεργειακή σύνδεση με την Τουρκία, με το αγωγό φυσικού αερίου, εκχωρώντας τα κλειδιά του εργοστασίου της ΔΕΗ στην Κομοτηνή, στην Τουρκία και καθιστώντας τη Θράκη ενεργειακή της επαρχία. Αλλά και όταν δεν μπορούσαν να αντιληφθούν τις ενεργειακές πολιτικές επιλογές της γειτονικής χώρας η οποία στοχεύει στην ενεργειακή ενσωμάτωση της Κύπρου. Όταν παρακολουθούν ως θεατές τις εξελίξεις στους νέους αγωγούς που σχεδιάζονται.

Τα παραπάνω καταδεικνύουν με σαφήνεια ότι η 3η Ελληνική Δημοκρατία έχει από καιρού ολοκληρώσει τον κύκλο της. Πολλοί μίλησαν στο παρελθόν για τον κύκλο της μεταπολίτευσης που έχει κλείσει αλλά όχι για την ανάγκη να περάσουμε από την 3η στην 4η Ελληνική Δημοκρατία. Εδώ και χρόνια εμείς μιλάμε για την τέταρτη Δημοκρατία. Αυτό τουλάχιστον προκύπτει έπειτα από αναζήτηση στο διαδίκτυο.

Υπάρχουν όμως και αρκετά άλλα ερωτήματα που χρήζουν απάντησης, ταυτόχρονα με την αλλαγή του ρόλου και των αρμοδιοτήτων του προέδρου της Δημοκρατίας στα πλαίσια της 4ης Δημοκρατίας αλλά και της αλλαγής του περιφερειακού χωροταξικού.

Γιατί υπάρχει η πολιτική κληρονομικότητα και τα τζάκια; Τρεις οικογένειες κυβερνούν τη χώρα με μικρές παρενθέσεις, περίπου 60 χρόνια. Ούτε σε φυλές ιθαγενών δεν υπάρχουν ανάλογα φαινόμενα, αφού οι φύλαρχοι μπορεί να είναι ισόβιοι αλλά εκλέγονται. Γιατί δεν καθιερώνονται οι δύο θητείες σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής και κοινωνικής εκπροσώπησης ώστε να υπάρχει μια διαρκής ανανέωση του πολιτικού προσωπικού αλλά και περιορισμός των φαινομένων διαπλοκής;

Αυτά είναι τα μείζονα ζητήματα που πρέπει να απασχολούν τους πολίτες σήμερα. Φοβούμαι όμως ότι απαντήσεις μέχρι τις 4 Οκτώβρη, ημέρας των ζώων, δεν θα υπάρξουν. Κι αν παλιότερα μας έκλεβαν ιδέες, σήμερα αδυνατούν να κάνουν ακόμη και αυτό. Από αυτή τη μεταλλαγμένη Δημοκρατία δεν θα πάρουμε. Ούτε από τα πολιτικά της σό(γ)ια ούτε από την ομώνυμη σόγια τους ούτε φυσικά και από κείνη των υπολοίπων μερών.

*Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου                                                                                             http://xristodoulou.blogspot.com

Πριν μερικές μέρες στην πόλη μου άρχισε να βρέχει, ήταν η πρώτη φορά μετά την πρώτη Μαΐου. Μια βροχή δέκα λεπτών, όμως ήταν ικανή να φέρει στην επιφάνεια κάποια αδυναμίες.

Για αρκετή ώρα περιοχές του Δήμου έμειναν χωρίς ρεύμα. Περπατούσες στο κεντρικό δρόμο και πίστευες ότι ζεις σε άλλες εποχές.

Τη στιγμή αυτή η χώρα βρίσκεται σε μια προεκλογική περίοδο , τα κομματικά στελέχη τρέχουν σε διάφορα χωριά, μοιράζουν υποσχέσεις. Ακόμη θέλουνε όπως λένε να ακουστούν μόνο αλήθειες.

Μιλάνε για ξεχασμένες και υπανάπτυκτες περιοχές.

Αφού λοιπόν θέλουνε να λένε αλήθειες , πρέπει να τεθούνε κάποια ερωτήματα στα οποία πρέπει να απαντήσουν.

Ποίος λοιπόν ξέχασε αυτές τις περιοχές; Τις ξέχασαν οι ντόπιοι, που κάθε μέρα ζούνε και βιώνουν την κατάρρευση της τοπικής κοινωνίας; Ή μήπως την ξέχασαν οι νέοι που μεγάλωσαν και τόλμησαν να φύγουν, γιατί τα πάτρια εδάφη δεν μπορούσαν να τους κρατήσουν; Μάλλον κάτι άλλο συμβαίνει, περιμένουμε λοιπόν να ακούσουμε την αλήθεια.

Μιλάνε για ανάπτυξη , για τον τρόπο που η χώρα θα αποτελέσει ένα ενεργειακό κόμβο. Εδώ λοιπόν ταιριάζουν τα όσα ανέφερα πιο πάνω. Σε μία περίοδο που θα έπρεπε να παρακαλάμε για βροχή, εμείς στον Έβρο όταν βρέχει προσευχόμαστε να μη κοπεί το ρεύμα.

Θέλουν να καταστήσουν την Ελλάδα ως ένα ενεργειακό κόμβο και δεν μπορούν να αντιδράσουν σε μία καταιγίδα. Μιλάνε για διάφορους ενεργειακούς αγωγούς και κάνουν το σταυρό τους για να μη κοπεί το ρεύμα.

Αφού κατάφεραν να οδηγήσουν σε λουκέτο τα υποκαταστήματα της ΔΕΗ και του ΟΤΕ στη πόλη μου τώρα μας μιλάνε για ξεχασμένες περιοχές. Και εγώ επιμένω, ποιος τις ξέχασε;

Τι να την κάνουμε λοιπόν την ενέργεια που μας τάζουν όταν φοβόμαστε, στην Ελλάδα του 2009,ότι κάθε στιγμή μπορεί να μην έχουμε ένα από τα ποιο χρήσιμα πράγματα.

Δεν θέλουμε μεγάλες κουβέντες. Μόνο κάποιον να μας κοιτάξει στα μάτια. Να κοιτάξει στα μάτια τους καταστηματάρχες που έχασαν τα εμπορεύματά τους και τα μηχανήματά τους.

Να κοιτάξει στα μάτια τους ηλικιωμένους των πολλών απομονωμένων περιοχών, που μόνη συντροφιά το βράδυ έχουν την τηλεόραση.

Να μας κοιτάξουν στα μάτια και αν δεν μπορούν να μας πουν την αλήθεια, τουλάχιστον ας μας ζητήσουν μια συγνώμη.

Επιτέλους έγιναν και τα εγκαίνια του νέου Μουσείου της Ακρόπολης. Πλέον όλη  η ιστορία, ο πολιτισμό μας , οι ελληνική αρχαιότητα  έχουν «σπίτι». Το μόνο που απομένει είναι να πραγματοποιηθεί το όνειρο της Μελίνας, να επιστρέψουν τα μάρμαρα του Παρθενώνα.

Μπορεί να υπάρχουν περιπτώσεις που λέμε ότι κανείς δεν ανήκει σε κανένα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, αυτά τα μάρμαρα  ανήκουν στον Έλληνα, είναι οι ρίζες του, είναι αυτά που αποδεικνύουν το μεγαλείο της αρχαίας Ελλάδας, των αρχαίων Ελλήνων που ουδεμία σχέση είχαν με τους σύγχρονους Νεοέλληνες.

Όμως τα μάρμαρα αυτά θα μπορούσαν να βρίσκονται ήδη εδώ, αν βέβαια οι πολιτικοί άρχοντες της χώρας μας είχαν σοβαρά πολιτικά επιχειρήματα.

Επιχειρήματα που θα αναγκάζανε τους Άγγλους να επιστρέψουνε τα μάρμαρα.

Όμως τόσα χρόνια δεν ακούμε τίποτα εκτός από επιχειρήματα του τύπου  : « επιστρέψετε τα μάρμαρα γιατί έρχονται εκλογές».

Αν είναι δυνατόν, στην πόλη που γεννήθηκε η δημοκρατία, που έζησαν οι μεγαλύτεροι ρήτορες, στην πόλη του Περικλή οι σημερινοί απόγονοι τους δεν μπορούν να αναπτύξουν μία σωστή σκέψη και ο μόνος λόγος που βρίσκουν για την επιστροφή των μαρμάρων είναι οι εκλογές. Ευτυχώς που προσθέτουν τουλάχιστον ότι αυτά τα μάρμαρα είναι η ιστορία μας.

Αναρωτιέμαι ποία θα ήταν η αντίδραση του Φειδία βλέποντας όλα αυτά.