Το Ιστολόγιο ενός Χρήστου

Επιτέλους έγιναν και τα εγκαίνια του νέου Μουσείου της Ακρόπολης. Πλέον όλη  η ιστορία, ο πολιτισμό μας , οι ελληνική αρχαιότητα  έχουν «σπίτι». Το μόνο που απομένει είναι να πραγματοποιηθεί το όνειρο της Μελίνας, να επιστρέψουν τα μάρμαρα του Παρθενώνα.

Μπορεί να υπάρχουν περιπτώσεις που λέμε ότι κανείς δεν ανήκει σε κανένα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, αυτά τα μάρμαρα  ανήκουν στον Έλληνα, είναι οι ρίζες του, είναι αυτά που αποδεικνύουν το μεγαλείο της αρχαίας Ελλάδας, των αρχαίων Ελλήνων που ουδεμία σχέση είχαν με τους σύγχρονους Νεοέλληνες.

Όμως τα μάρμαρα αυτά θα μπορούσαν να βρίσκονται ήδη εδώ, αν βέβαια οι πολιτικοί άρχοντες της χώρας μας είχαν σοβαρά πολιτικά επιχειρήματα.

Επιχειρήματα που θα αναγκάζανε τους Άγγλους να επιστρέψουνε τα μάρμαρα.

Όμως τόσα χρόνια δεν ακούμε τίποτα εκτός από επιχειρήματα του τύπου  : « επιστρέψετε τα μάρμαρα γιατί έρχονται εκλογές».

Αν είναι δυνατόν, στην πόλη που γεννήθηκε η δημοκρατία, που έζησαν οι μεγαλύτεροι ρήτορες, στην πόλη του Περικλή οι σημερινοί απόγονοι τους δεν μπορούν να αναπτύξουν μία σωστή σκέψη και ο μόνος λόγος που βρίσκουν για την επιστροφή των μαρμάρων είναι οι εκλογές. Ευτυχώς που προσθέτουν τουλάχιστον ότι αυτά τα μάρμαρα είναι η ιστορία μας.

Αναρωτιέμαι ποία θα ήταν η αντίδραση του Φειδία βλέποντας όλα αυτά.

Πλησιάζει η μέρα των Ευρωεκλογών. Τα κόμματα προγραμματίζουν τις κινήσεις τους και η ελληνική περιφέρεια ξαφνικά  λαμβάνει  απρόσμενες εκδηλώσεις αγάπης. Βέβαια, θα μου πει κάποιος: « γιατί απρόσμενες, κάνεις μεγάλο λάθος». Και θα έχουν δίκαιο. Δεν είναι απρόσμενες τέτοιες εκδηλώσεις κατά την διάρκεια των εκλογών.

Και μέσα σ’ όλα αυτά, είναι ορατό το φαινόμενο της αποχής από τις εκλογές. Όλοι λοιπόν οι πολιτικοί, προσπαθούν να πείσουν τους πολίτες, να συμμετάσχουν στις εκλογές. Να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.

Αυτό που αξίζει ιδιαίτερης μνείας κύριοι, είναι πως εσείς κρατάτε την Ελλάδα στα χέρια σας, οι Έλληνες απλά δίνουν την εντολή.

Έχετε πάρει άπειρες φορές όλοι σας , ψήφο εμπιστοσύνης να κυβερνήσετε και τα αποτελέσματα φαίνονται.

Η ενδεχόμενη αποχή των Ελλήνων από τις εκλογές, δε θα δείξει πως δεν νοιάζονται για την Ελλάδα, απλά κύριοι θέλουν μια φορά να προστατέψουν τον εαυτό τους.

Θα προστατέψουν τον εαυτό τους από εσάς που τους κρίνεται.

Έχετε σκεφτεί ότι προδίδεται την εμπιστοσύνη μας, έχετε σκεφτεί ότι μας βαραίνουν οι ευθύνες της «διάλυσης» της χώρας, ευθύνες που ενώ θα έπρεπε χωρίς σκέψη όλοι σας να αναλάβετε και επιτέλους να παραιτηθείτε, απλά τις πετάτε σε εμάς με μορφή διλήμματος ενώ εσείς συνεχίζεται να επιβιώνετε  και να επιδίδεστε μόνο σε κυνήγι ψήφων.

Αφού λοιπόν μόνο αυτό ξέρετε να κάνετε, οι πολίτες δεν θα σας εμποδίσουν, αλλά πλέον αρνούνται να είναι πρωταγωνιστές στο παραμύθι που το τέλος του δεν είναι χαρούμενο.

Με την κατασκευή του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολη πέρα από την οικολογική καταστροφή, θα οδηγηθούμε στην ερημοποίηση του εσωτερικού του νομού και στο γιγαντισμό της Αλεξανδρούπολης. Αυτό θέλουμε;

Μπορεί να φανταστεί κάποιος πώς νιώθουν οι κάτοικοι του κεντρικού και Βόρειου Έβρου, όταν κάθε μέρα τα χωριά τους, οι περιοχές που επέλεξαν να ζήσουν αιμορραγούν πληθυσμιακά;

Καλές οι νέες θέσεις εργασίας, αλλά σκέφτεται κανείς ότι αυτό το έργο θα οδηγήσει σε μείωση άλλων επαγγελμάτων ( αλιεία). Τι θα γίνει λοιπόν, θα ανοίξουμε κάποιες θέσεις και θα κλείσουμε άλλες τόσες;

Επειδή γίνεται λόγος για αύξηση του τουρισμού, αλήθεια, έχει επισκεφτεί κανείς το Μπακού, το Τσεϊχάν, το Δέλτα του Νίγηρα;

Το ερώτημα λοιπόν είναι πως θέλουμε να είναι το μέλλον του Νομού μας, των χωριών, που όλοι γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και φύγαμε γιατί δεν μπορούσε να μας κρατήσει;

Θέλουμε ένα Νομό με μία πόλη;

Με έκπληξη παρακολούθησα για ακόμα μία φορά το γνωστό σίριαλ , την απόδραση του Παλαιοκώστα από τον Κορυδαλλό. Δεν είναι η πρώτη φόρα που είχαμε απόδραση από ελληνικές φυλακές. Δεν είναι η πρώτη φορά που το ίδιο άτομο διαφεύγει ξανά. Όπως πιστεύω επίσης ότι δεν θα είναι και η τελευταία, τουλάχιστον για το εγγύτερο μέλλον, καθώς η κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας δεν αφήνει και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.

Κατάφεραν πάλι να ξεγυμνώσουν το ελληνικό σύστημα ασφαλείας, απέδρασαν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Έφυγαν σαν κύριοι και χωρίς να δυσκολευτούν ιδιαίτερα.

Και εδώ γεννιέται το ερώτημα: « υπάρχει κάποιος λόγος, έστω μια λάμψη στο βάθος του τούνελ, που να κάνει τους πολίτες να νιώθουν ασφαλείς ή τουλάχιστον να κρατάει ζωντανή την ελπίδα που όλοι θέλουμε να πιστεύουμε πως πεθαίνει τελευταία;»

Τα σημάδια και τα δεδομένα της στιγμής, δε θα έλεγα πως είναι ενθαρρυντικά. Όποιος προσπαθήσει να δώσει απάντηση στο παραπάνω ερώτημα, το πιθανότερο είναι να απογοητευτεί, να φοβηθεί, ίσως και να αγανακτήσει παρά να νιώσει αυτό που όλοι θέλουμε, ασφάλεια και σιγουριά.

Δεν μπορεί άλλωστε να γίνει και αλλιώς, όταν παρακολουθούμε να συμβαίνουν τα ίδια και τα ίδια και να μη γίνεται τίποτα, παρά μόνο να ακούγονται ορισμένες ανυπόστατες δικαιολογίες.

Και βέβαια γνωρίζουμε ότι οι αστυνομικοί είναι άνθρωποι και πως κινδυνεύουν, αλλά είναι αυτοί που διδάχτηκαν πώς να καταστέλλουν τέτοιου είδους ενέργειες και καλύτερα θα έλεγα πώς να προλαμβάνουν τέτοια περιστατικά, γιατί αν φτάνουμε συνέχεια στο επίπεδο της καταστολής, τότε είναι βέβαιο πως θα θρηνούμε θύματα είτε αστυνομικούς είτε πολίτες.

Είναι σίγουρο πως μετά το τελευταίο περιστατικό στις φυλακές του Κορυδαλλού, θα υπάρξει αντίδραση από την αστυνομία και ο λόγος είναι προφανής, για να αποδείξουν πως είναι ικανοί να αντιμετωπίσουν τέτοιες παρόμοιες καταστάσεις. Όμως ποιος θα πληρώσει τα σπασμένα; Ποιος θα είναι αυτός που θα αντιμετωπίσει την οργή των αστυνομικών στην προσπάθεια τους να αποκαταστήσουν το κύρος της ελληνικής αστυνομίας; Ελπίζουμε μόνο να μην είναι τα ίδια άτομα, αυτά που στο πρόσφατο παρελθόν απαντούσαν στα δακρυγόνα και στα κλομπ με τριαντάφυλλα.

Αρκετά χρόνια τώρα παρακολουθούμε  μια μεγάλη πληθυσμιακή κοινωνική ομάδα της χώρας μας, τους αγρότες, να βγαίνουν στους δρόμους με τα τρακτέρ, να κόβουν την Ελλάδα στα δύο ή και σε περισσότερα τμήματα και να διεκδικούν αυτά που δικαιούνται, αυτά που έδωσαν, αλλά ποτέ δεν πήραν πίσω.

Για να έχουμε εμείς στα σπίτια μας φρέσκα λαχανικά, φρούτα και όλα τα άλλα κηπευτικά προϊόντα, κάποια άτομα ξενύχτησαν στα χωράφια, πλήρωσαν τα απαιτούμενα για την καλλιέργεια και ανάπτυξη όλων αυτών των προϊόντων τα διέθεσαν στην αγορά και περίμεναν  να πάρουν κάποια χρήματα ( αυτά που δικαιούνταν και τίποτα παραπάνω).

Παρατηρούμε όμως να επαναλαμβάνεται ένα πολύ γνώριμο σκηνικό, αυτό των υποσχέσεων. Τάζουν λεφτά, αλλά λεφτά γιοκ.

Και επειδή δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις κρίσεις, επικαλούνται την αγανάκτηση του υπόλοιπου κόσμου ως το καταλληλότερο μέτρο καταστολής των αγροτικών κινητοποιήσεων. Δεν αναρωτιούνται όμως αν ο υπόλοιπος κόσμος υποστηρίζει τους αγρότες.

Ναι τους υποστηρίζουμε, γιατί έτσι πρέπει, τους υποστηρίζουμε γιατί χρειάζεται επιτέλους οι 300 να δώσουν πειστικές απαντήσεις, να παραδεχτούν κάποια στιγμή τα λάθη τους και να δούμε και λύσεις.
Είμαστε με τους αγρότες για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε αυτούς που μας κυβερνάνε.

Σήμερα, τα μπλόκα έχουν σπάσει, γνωρίζει κανείς τον λόγο; Όχι γιατί επιμελώς τον έκρυψαν. Φρόντισαν να δημιουργηθεί η εντύπωση στους αγρότες ότι κάνουν κακό στο κόμμα. Άλλωστε στην Ελλάδα και να σε καταστρέφουν πάλι αυτούς θα ψηφίζεις.