Το Ιστολόγιο ενός Χρήστου

Δεκαοχτώ χρονών πλέον. Σ’ αυτή την ηλικία γίνεσαι ακαδημαϊκός πολίτης, μπορείς να αποκτήσεις άδεια οδήγησης και το βασικότερο έχεις ένα μερίδιο ευθύνης για την εκλογή της πολιτικής ηγεσίας της χώρας, αφού πλέον έχεις το δικαίωμα του εκλέγειν.

Μέχρι εδώ όλα καλά και ακαδημαϊκός πολίτης είσαι και άδεια θα βγάλεις, τι γίνεται όμως με την ψήφο; Ποιον θα επιλέξεις να σε εκπροσωπήσει στην Βουλή;

Για έναν που απλά τα δέχεται όλα παθητικά και άκριτα, η απάντηση είναι πολύ απλή, θα ψηφίσω μια από τα ίδια, θα ψηφίσω δηλαδή ότι ψήφιζε ο προπάππους, ο παππούς, ο πατέρας. Τι και αν ο καθένας από αυτούς αντιπροσωπεύει μια διαφορετική εποχή;

Γι’ αυτούς όμως που παρακολουθούσαν λίγο ή πολύ τι γινόταν τόσα χρόνια στην πολιτική κεντρική ή τοπική σκηνή η απόφαση θα είναι εξαιρετικά δύσκολή. Δε θα μπορούσε βέβαια να γίνει και αλλιώς. Όταν ακούς για σκάνδαλα, υποκλοπές, ομόλογα, όταν ακούς συνεχώς να λέγονται τα ίδια και τα ίδια σαν σε κασέτα , τότε τι κάνεις; Επιλέγεις να επαληθεύσεις τον κανόνα που λέει, πως την Δευτέρα το πρωί κατάλαβες τη λάθος επιλογή ή επιλέγεις να ακολουθήσεις μια άλλη στάση διαφορετική. Μια στάση που θα αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα, αλλά θα σε καθιστά μόνο, καθώς στην χώρα μας κυριαρχούν τα εξής δύο φαινόμενα: το φαινόμενο της μαζοποίησης, αλλά και το φαινόμενο που λέει ότι με κάθε τρόπο θα σε κάνουν να σωπάσεις και να μη μπλέκεσαι στα πόδια τους;

Τη λύση στα παραπάνω είναι ικανοί να τη δώσουν μόνο οι νέοι.