Το Ιστολόγιο ενός Χρήστου

Από το πρόσφατο Euro 2008 μπορώ να πω πως θα θυμάμαι ένα πράγμα το οποίο έχει να κάνει με την αντιμετώπιση που είχε η Εθνική μας ομάδα  από το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων, που εν μία νυκτί  έγιναν όλοι ειδικοί στο ποδόσφαιρο.

Το τραγικό βέβαια δεν είναι ακριβώς αυτό, άλλωστε στην Ελλάδα ζούμε, στη χώρα που πηγαίνεις από το ζενίθ στο ναδίρ σε κάτι λιγότερο από είκοσι τέσσερις ώρες. Το τραγικό είναι η μεγάλη ευκολία με την οποία ισοπεδώνουμε τα πάντα.

Μπορώ να κρατήσω  δύο σημεία από όλες αυτές τις ενστάσεις που είχε ο εκάστοτε « προπονητής» κατά τη φάση των ομίλων και των αγώνων της Εθνικής μας.

Το πρώτο σημείο έχει να κάνει με την ηλικία των παικτών. Ακούγονταν οι λέξεις τα ΚΑΠΗ, η γερασμένη ομάδα. Το μόνο που έχω να πω είναι… ΕΛΕΟΣ. Δηλαδή όταν στην προκριματική φάση η εθνική μας ομάδα με την ίδια σύνθεση, έκανε ρεκόρ συγκομιδής πόντων, όταν τερμάτιζε πρώτη και θα συμμετείχε στη διοργάνωση που δεν θα έπαιρναν μέρος εθνικές όπως η Αγγλία, τότε οι παίκτες δεν ήταν μεγάλοι; Τελικά νομίζω πως δικαιώνονται αυτοί που έλεγαν πως στην Ελλάδα όταν είσαι πάνω  από 30 σε θεωρούν μεγάλο για ποδοσφαιριστή, ενώ αν γίνεις προπονητής λένε «ο νεαρός τεχνικός».

Το δεύτερο σημείο έχει να κάνει με την κριτική που ασκήθηκε στο Ότο Ρεχάγκελ. Ασκήθηκε κριτική στον άνθρωπο που κατάφερε να κάνει την χωρισμένη σε στρατόπεδα εθνική μία οικογένεια. Κριτικάραμε τον άνθρωπο που κατάφερε να μας κάνει να παρακολουθούμε τους αγώνες χωρίς να κρυβόμαστε από ντροπή μετά το τελευταίο σφύριγμα. Δε λέω είναι απαραίτητη η κριτική και κανείς βέβαια δεν έχει άφεση αμαρτιών, αλλά ρε παιδιά σε ορισμένες περιπτώσεις, πρώτα σκεφτόμαστε και μετά μιλάμε.

Κλείνοντας, καλή και άγια η κριτική, αλλά τα πάντα έχουν κάποια όρια. Αλλά δε βαριέσαι αυτά είναι ψιλά γράμματα.

*Το κείμενο αυτό αποτελεί την ομιλία μου στο τμήμα Οικονομικών Παραγωγής και Εμπορίου της ΙΒ΄Συνόδου της Βουλής των Εφήβων

Η Ελλάδα μια δημοκρατική από αρχαιοτάτων χρόνων δεν έκανε σωστό καταμερισμό πόρων αφήνοντας τη Θράκη στη τύχη της. Υπήρξαν Θρακιώτες που αντέδρασαν, αλλά συστηματικά και μερικές φορές απαράδεκτα αγνοήθηκαν και μερικές φορές χλευάστηκαν. Έτσι λοιπόν μας άφησαν μόνους να φυλάμε τις σύγχρονες Θερμοπύλες.

Σήμερα η Θράκη δεινοπαθεί επιχειρήσεις κλείνουν οι νέοι φεύγουν και οι μικρότεροι σκέφτονται το αβέβαιο μέλλον τους. Φεύγουν από το τόπο τους, γιατί κάποιοι θέλησαν να τον καταστρέψουν, να τον μεταχειριστούν προς όφελός τους. Γιατί άραγε;

Πληγώνομαι αφάνταστα στην ιδέα ότι πρέπει να φύγω μακριά από την οικογένειά μου όχι μόνο για σπουδές, αλλά και για δουλεία. Ξέρω ότι αυτή η γη που με γέννησε, η μάνα γη που τόσο αγαπώ, η Θράκη του Ορφέα, του Διόνυσου, του Ρήσου, του Δημόκριτου, του Βιζυηνού, δε μπορεί να με κρατήσει κοντά της, όπως δε μπορεί να κρατήσει και τα περισσότερα παιδιά της.

Τι με οδήγησε σ’ αυτή τη διαπίστωση;

Οδηγήθηκα σ’ αυτή τη διαπίστωση όταν άκουσα για τον πετρελαιαγωγό Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολη που σκοπεύουν να υλοποιήσουν άμεσα και μου δημιουργήθηκε ένα ερώτημα: «Όλοι αυτοί που κόπτονται για την ελληνική περιφέρεια, γνωρίζουν τις βλαβερές συνέπειες που μπορεί να προκαλέσει το εν λόγω έργο στην κοινωνία του Έβρου και της Θράκης γενικότερα;». Οι συνέπειες θα είναι πολλές και όχι ασήμαντες.

Καταρχήν σε ενδεχόμενη βλάβη του, το πολύ ωραίο και γνωστό σε όλους Θρακικό πέλαγος θα καταστραφεί. Τα πολλά είδη σπάνιων πτηνών που φιλοξενεί κάθε χρόνο το Δέλτα του Έβρου και το δάσος της Δαδιάς θα αποδημήσουν σε άλλες περιοχές ή εις κύριο με όλα τα επακόλουθα για την περιοχή.

Δεν είναι όμως η οικολογική διαταραχή η μοναδική συνέπεια. Τα πελώρια τάνκερ στο βάθος του ορίζοντα θα συνθέσουν μια αποκρουστική εικόνα. Θα απομακρύνουν όχι μόνο τους τουρίστες, αλλά και τους ντόπιους από την περιοχή. Έτσι ένας άλλος πόρος εσόδων, από τους ελάχιστους που έχει η περιοχή θα καταστραφεί. Ο πόρος αυτός δεν είναι άλλος από τον τουρισμό.

Εκείνο όμως που είναι απόλυτα βέβαιο ότι θα συμβεί είναι η ερημοποίηση της ενδοχώρας του Νομού, ως αποτέλεσμα του γιγαντισμού της Αλεξανδρούπολης. Με λίγα λόγια η Αλεξανδρούπολη θα κατασπαράξει τις σάρκες, όσες απέμειναν από τα χωριά φαντάσματα και τις παράλυτες κωμοπόλεις του Νομού Έβρου.

Απέναντι σ’ αυτή τη ζοφερή προοπτική οφείλουμε όλοι να σταθούμε με ευθύνη, αναλαμβάνοντας ο καθένας το μερίδιό του.

Η πολιτεία, οι θεσμικοί φορείς της περιοχής αλλά και της ευρύτερης αλλά προπάντων οι πολίτες πρέπει έγκαιρα να σχεδιάσουν την επόμενη μέρα που θα αφορά το εσωτερικό του Νομού. Η ιστορία, ο πολιτισμός, η παράδοση και ο φυσικός πλούτος μπορούν και πρέπει να είναι τα κλειδιά που θα ανοίξουν τις πύλες της νέας εποχής.

Μιας εποχής όχι των ποικιλώνυμων  συμφερόντων, αλλά κυρίως των ανθρώπων. Ιδιαίτερα των νέων.