Το Ιστολόγιο ενός Χρήστου

Μιας και τώρα έχουν τελειώσει οι Πανελλαδικές εξετάσεις και μπορώ με μεγαλύτερη ηρεμία να σκεφτώ και να διαπιστώσω κάποια πράγματα θα προσπαθήσω να κάνω μια αποτίμηση της δωδεκάχρονης σχολικής θητείας τόσο της δικής μου όσο και όλων αυτών των παιδιών που τελειώνουν το Λύκειο.

Τι είναι λοιπόν αυτό που μένει στους μαθητές από τη σχολική ζωή τους; Ποιες αναμνήσεις από το σχολείο θα τους συνοδεύουν; Μπορώ να πω με βεβαιότητα πως το μόνο που θα θυμόμαστε είναι τα φροντιστήρια, καθώς εκεί περνούσαμε ατελείωτες ώρες. Θα θυμόμαστε ένα σχολείο που το μόνο που έκανε ήταν να μας «βομβαρδίζει» με γνώσεις μπερδεμένες και «άχρωμες», χάριν της εισαγωγής μας στα ΑΕΙ.

Όλα αυτά έγκειται στο γεγονός πως έχει προσδιοριστεί λάθος ο ρόλος του σχολείου. Σήμερα το σχολείο είναι απλά το μέσο με το οποίο θα περάσουμε στα πανεπιστήμια, δεν εμπνέει πλέον τους μαθητές. Τα σχολικά μαθήματα γίνονται κάτω από την πίεση της ολοκλήρωσης της ύλης, πράγμα που έχει ως αποτέλεσμα η διδασκαλία να μπαίνει σε καλούπια με συγκεκριμένη μορφή, μηδενίζοντας έτσι τις όποιες άλλες διεξόδους μπορεί να έχει.

Και δεν φτάνουν μόνο τα παραπάνω, δεν φτάνει που οι μαθητές είναι τα « θύματα» όλης αυτής της κατάστασης, υπάρχουν φωνές που τους κατηγορούν πως προτιμούν τον υπολογιστή από το βιβλίο. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά αναρωτήθηκε κανείς ποιος φταίει για αυτή την κατάσταση; Και σε τελική ανάλυση, τι προσπάθειες έγιναν για να αλλάξει το υπάρχων σκηνικό;

Ακούμε συνεχώς από τους μεγαλύτερους που έχουν τελειώσει το σχολείο, να λένε πως όσο περνάνε τα χρόνια θα νοσταλγούμε το σχολικό περιβάλλον. Εδώ όμως γεννιέται το ερώτημα: « υπάρχει λόγος να μας λείψει το συγκεκριμένο σχολείο;».

Κλείνοντας, όλη αυτή η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στο εκπαιδευτικό σύστημα μπορεί να περιγραφεί άψογα με μία φράση του Μπρεχτ: « αυτοί που μας έκλεψαν το βιβλίο, μας κατηγορούν ότι μείναμε αδιάβαστοι.»

Ήταν  13 Απριλίου του 2003, όταν στην ραχοκοκαλιά της Ελλάδας, στα Τέμπη, σκοτώθηκαν παιδιά χωρίς λόγο από ένα φορτηγό.

Σήμερα πέντε χρόνια μετά από εκείνο το τραγικό συμβάν τίποτα δεν έχει αλλάξει, παρά μόνο οι ζωές των συγγενών των θυμάτων εκείνου του ατυχήματος.

Πριν  λίγες μέρες που γυρνούσα από το Βόλο προς το Σουφλί, καθώς περνούσα μπροστά από το μνημείο που στήθηκε στη μνήμη αυτών των παιδιών, σκεφτόμουνα όλα όσα συνέβαιναν εκείνη την ημέρα, αυτά που  ακολούθησαν και όσα συμβαίνουν σήμερα.

Πέντε χρόνια πριν, από την ώρα που έγινε το ατύχημα και για τις επόμενες τρεις μέρες, η αστυνομία έκανε συνεχώς ελέγχους στα φορτηγά για να διαπιστώσει ενδεχόμενες παραβάσεις.

Τι γίνεται σήμερα;

Απολύτως  τίποτα, τα φορτηγά τρέχουν σαν τρελά, κάνουν προσπεράσεις ακόμα και σε ΙΧ και η αστυνομία είναι απούσα.
Δηλαδή έχουν υπογράψει κάποιο συμβόλαιο και γνωρίζουν ότι δε θα συμβεί κανένα ατύχημα. Δεν κρατάν καλά καλά ούτε και τα προσχήματα. Και αν συμβεί πάλι κάποιο ατύχημα τότε πάλι για τρείς μέρες θα το παίζουν αυστηροί και θα τρελάνουν όλους, παραβάτες και μη σε εξωφρενικά πρόστιμα και ελέγχους.

Τελικά τα θαύματα στην Ελλάδα διαρκούν μόνο τρείς μέρες.