Το Ιστολόγιο ενός Χρήστου

Μιας και τώρα έχουν τελειώσει οι Πανελλαδικές εξετάσεις και μπορώ με μεγαλύτερη ηρεμία να σκεφτώ και να διαπιστώσω κάποια πράγματα θα προσπαθήσω να κάνω μια αποτίμηση της δωδεκάχρονης σχολικής θητείας τόσο της δικής μου όσο και όλων αυτών των παιδιών που τελειώνουν το Λύκειο.

Τι είναι λοιπόν αυτό που μένει στους μαθητές από τη σχολική ζωή τους; Ποιες αναμνήσεις από το σχολείο θα τους συνοδεύουν; Μπορώ να πω με βεβαιότητα πως το μόνο που θα θυμόμαστε είναι τα φροντιστήρια, καθώς εκεί περνούσαμε ατελείωτες ώρες. Θα θυμόμαστε ένα σχολείο που το μόνο που έκανε ήταν να μας «βομβαρδίζει» με γνώσεις μπερδεμένες και «άχρωμες», χάριν της εισαγωγής μας στα ΑΕΙ.

Όλα αυτά έγκειται στο γεγονός πως έχει προσδιοριστεί λάθος ο ρόλος του σχολείου. Σήμερα το σχολείο είναι απλά το μέσο με το οποίο θα περάσουμε στα πανεπιστήμια, δεν εμπνέει πλέον τους μαθητές. Τα σχολικά μαθήματα γίνονται κάτω από την πίεση της ολοκλήρωσης της ύλης, πράγμα που έχει ως αποτέλεσμα η διδασκαλία να μπαίνει σε καλούπια με συγκεκριμένη μορφή, μηδενίζοντας έτσι τις όποιες άλλες διεξόδους μπορεί να έχει.

Και δεν φτάνουν μόνο τα παραπάνω, δεν φτάνει που οι μαθητές είναι τα « θύματα» όλης αυτής της κατάστασης, υπάρχουν φωνές που τους κατηγορούν πως προτιμούν τον υπολογιστή από το βιβλίο. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά αναρωτήθηκε κανείς ποιος φταίει για αυτή την κατάσταση; Και σε τελική ανάλυση, τι προσπάθειες έγιναν για να αλλάξει το υπάρχων σκηνικό;

Ακούμε συνεχώς από τους μεγαλύτερους που έχουν τελειώσει το σχολείο, να λένε πως όσο περνάνε τα χρόνια θα νοσταλγούμε το σχολικό περιβάλλον. Εδώ όμως γεννιέται το ερώτημα: « υπάρχει λόγος να μας λείψει το συγκεκριμένο σχολείο;».

Κλείνοντας, όλη αυτή η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στο εκπαιδευτικό σύστημα μπορεί να περιγραφεί άψογα με μία φράση του Μπρεχτ: « αυτοί που μας έκλεψαν το βιβλίο, μας κατηγορούν ότι μείναμε αδιάβαστοι.»