Το Ιστολόγιο ενός Χρήστου

Στις τέσσερις Νοεμβρίου του 2008, σχεδόν όλος ο κόσμος  ξενυχτούσε μπροστά στους τηλεοπτικούς  δέκτες  περιμένοντας  το αποτέλεσμα των εκλογών του Νέου Κόσμου. Σίγουρα επιθυμούσε και πίστευε ότι ο Μπαράκ, όπως με προσφώνηση κολλητού φίλου τον αποκαλούσαν, ήταν ικανός να αλλάξει τον κόσμο.

Λίγους μήνες  πριν από αυτή την πολυπόθητη « Day of change»  είχαμε συγκλονιστεί όλοι με τα γεγονότα που συνέβαιναν στην περιοχή της Β. Οσσετίας. Τότε οι ΗΠΑ με επίμονο ύφος και με συμπαράσταση των ευρωπαϊκών χωρών ζητούσαν επιτακτικά, και ορθώς έπραξαν καθώς σκοτώνονταν άμαχοι, την κατάπαυση του πυρός. Μάλιστα ο κύριος Ομπάμα ακόμη και σαν υποψήφιος, είχε λάβει μέρος σε μια σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε για το συγκεκριμένο γεγονός. Αυτή τη κίνηση του, πολλοί χειραγωγοί της κοινής γνώμης, την χαρακτήρισαν ως πραγματικό ενδιαφέρον για όσα συμβαίνουν στον πλανήτη. Λίγες μέρες αργότερα ως  νεοεκλεγείς πλέον πρόεδρος των ΗΠΑ  είχε προβεί σε δήλωση που καταδίκαζε, όπως αναμενόταν, τις τρομοκρατικές επιθέσεις, τις δολοφονίες που  συνέβαιναν στο Ταζ Μαχαλ .

Σήμερα παρακολουθώντας τα γεγονότα που διαδραματίζονται στην Λωρίδα της Γάζας και το θάνατο τριών μικρών αδελφών ( ολόκληρης οικογένειας),διαπιστώνουμε προς μεγάλη έκπληξη πως δεν υπάρχει αντίδραση των ΗΠΑ, παράξενο ε;

Θα πει κανείς πως τον ένα δεν τον νοιάζει και πως ο άλλος δεν έχει αναλάβει ακόμα, όπως βέβαια δεν είχε αναλάβει και σε προηγούμενη περίπτωση. Το ερώτημα όμως είναι, εκτός από κυβερνήτες, είναι άνθρωποι; Μπορούν τουλάχιστον να εκφράσουν μια προσωπική γνώμη με μια δήλωση ενός λεπτού, αλλά  ξέχασα προέχουν οι διακοπές. Μόνο άμα καεί η γούνα μας ( βλ. 11 Σεπτεμβρίου) ή έχουμε συμφέροντα θα κάνουμε δηλώσεις, θα απειλήσουμε και στο τέλος θα σκοτώσουμε αμάχους.

Αναρωτιέμαι όμως, τι θα  γίνει αν η Ρωσία πάρει θέση; Μήπως τότε τρέξουν να απαντήσουν και να ζητήσουν επίμονα, κατά τη προσφιλή τους τακτική να σταματήσουν οι εχθροπραξίες από χώρες που δεν έχουν συμφέροντα; Ίσως τελικά μιλάνε μόνο όταν φοβούνται, όπως ο σκύλος σε ένα γνωστό ανέκδοτο.