Το Ιστολόγιο ενός Χρήστου

Με έκπληξη παρακολούθησα για ακόμα μία φορά το γνωστό σίριαλ , την απόδραση του Παλαιοκώστα από τον Κορυδαλλό. Δεν είναι η πρώτη φόρα που είχαμε απόδραση από ελληνικές φυλακές. Δεν είναι η πρώτη φορά που το ίδιο άτομο διαφεύγει ξανά. Όπως πιστεύω επίσης ότι δεν θα είναι και η τελευταία, τουλάχιστον για το εγγύτερο μέλλον, καθώς η κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας δεν αφήνει και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.

Κατάφεραν πάλι να ξεγυμνώσουν το ελληνικό σύστημα ασφαλείας, απέδρασαν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Έφυγαν σαν κύριοι και χωρίς να δυσκολευτούν ιδιαίτερα.

Και εδώ γεννιέται το ερώτημα: « υπάρχει κάποιος λόγος, έστω μια λάμψη στο βάθος του τούνελ, που να κάνει τους πολίτες να νιώθουν ασφαλείς ή τουλάχιστον να κρατάει ζωντανή την ελπίδα που όλοι θέλουμε να πιστεύουμε πως πεθαίνει τελευταία;»

Τα σημάδια και τα δεδομένα της στιγμής, δε θα έλεγα πως είναι ενθαρρυντικά. Όποιος προσπαθήσει να δώσει απάντηση στο παραπάνω ερώτημα, το πιθανότερο είναι να απογοητευτεί, να φοβηθεί, ίσως και να αγανακτήσει παρά να νιώσει αυτό που όλοι θέλουμε, ασφάλεια και σιγουριά.

Δεν μπορεί άλλωστε να γίνει και αλλιώς, όταν παρακολουθούμε να συμβαίνουν τα ίδια και τα ίδια και να μη γίνεται τίποτα, παρά μόνο να ακούγονται ορισμένες ανυπόστατες δικαιολογίες.

Και βέβαια γνωρίζουμε ότι οι αστυνομικοί είναι άνθρωποι και πως κινδυνεύουν, αλλά είναι αυτοί που διδάχτηκαν πώς να καταστέλλουν τέτοιου είδους ενέργειες και καλύτερα θα έλεγα πώς να προλαμβάνουν τέτοια περιστατικά, γιατί αν φτάνουμε συνέχεια στο επίπεδο της καταστολής, τότε είναι βέβαιο πως θα θρηνούμε θύματα είτε αστυνομικούς είτε πολίτες.

Είναι σίγουρο πως μετά το τελευταίο περιστατικό στις φυλακές του Κορυδαλλού, θα υπάρξει αντίδραση από την αστυνομία και ο λόγος είναι προφανής, για να αποδείξουν πως είναι ικανοί να αντιμετωπίσουν τέτοιες παρόμοιες καταστάσεις. Όμως ποιος θα πληρώσει τα σπασμένα; Ποιος θα είναι αυτός που θα αντιμετωπίσει την οργή των αστυνομικών στην προσπάθεια τους να αποκαταστήσουν το κύρος της ελληνικής αστυνομίας; Ελπίζουμε μόνο να μην είναι τα ίδια άτομα, αυτά που στο πρόσφατο παρελθόν απαντούσαν στα δακρυγόνα και στα κλομπ με τριαντάφυλλα.

Αρκετά χρόνια τώρα παρακολουθούμε  μια μεγάλη πληθυσμιακή κοινωνική ομάδα της χώρας μας, τους αγρότες, να βγαίνουν στους δρόμους με τα τρακτέρ, να κόβουν την Ελλάδα στα δύο ή και σε περισσότερα τμήματα και να διεκδικούν αυτά που δικαιούνται, αυτά που έδωσαν, αλλά ποτέ δεν πήραν πίσω.

Για να έχουμε εμείς στα σπίτια μας φρέσκα λαχανικά, φρούτα και όλα τα άλλα κηπευτικά προϊόντα, κάποια άτομα ξενύχτησαν στα χωράφια, πλήρωσαν τα απαιτούμενα για την καλλιέργεια και ανάπτυξη όλων αυτών των προϊόντων τα διέθεσαν στην αγορά και περίμεναν  να πάρουν κάποια χρήματα ( αυτά που δικαιούνταν και τίποτα παραπάνω).

Παρατηρούμε όμως να επαναλαμβάνεται ένα πολύ γνώριμο σκηνικό, αυτό των υποσχέσεων. Τάζουν λεφτά, αλλά λεφτά γιοκ.

Και επειδή δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις κρίσεις, επικαλούνται την αγανάκτηση του υπόλοιπου κόσμου ως το καταλληλότερο μέτρο καταστολής των αγροτικών κινητοποιήσεων. Δεν αναρωτιούνται όμως αν ο υπόλοιπος κόσμος υποστηρίζει τους αγρότες.

Ναι τους υποστηρίζουμε, γιατί έτσι πρέπει, τους υποστηρίζουμε γιατί χρειάζεται επιτέλους οι 300 να δώσουν πειστικές απαντήσεις, να παραδεχτούν κάποια στιγμή τα λάθη τους και να δούμε και λύσεις.
Είμαστε με τους αγρότες για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε αυτούς που μας κυβερνάνε.

Σήμερα, τα μπλόκα έχουν σπάσει, γνωρίζει κανείς τον λόγο; Όχι γιατί επιμελώς τον έκρυψαν. Φρόντισαν να δημιουργηθεί η εντύπωση στους αγρότες ότι κάνουν κακό στο κόμμα. Άλλωστε στην Ελλάδα και να σε καταστρέφουν πάλι αυτούς θα ψηφίζεις.