Το Ιστολόγιο ενός Χρήστου

Αρκετά χρόνια τώρα παρακολουθούμε  μια μεγάλη πληθυσμιακή κοινωνική ομάδα της χώρας μας, τους αγρότες, να βγαίνουν στους δρόμους με τα τρακτέρ, να κόβουν την Ελλάδα στα δύο ή και σε περισσότερα τμήματα και να διεκδικούν αυτά που δικαιούνται, αυτά που έδωσαν, αλλά ποτέ δεν πήραν πίσω.

Για να έχουμε εμείς στα σπίτια μας φρέσκα λαχανικά, φρούτα και όλα τα άλλα κηπευτικά προϊόντα, κάποια άτομα ξενύχτησαν στα χωράφια, πλήρωσαν τα απαιτούμενα για την καλλιέργεια και ανάπτυξη όλων αυτών των προϊόντων τα διέθεσαν στην αγορά και περίμεναν  να πάρουν κάποια χρήματα ( αυτά που δικαιούνταν και τίποτα παραπάνω).

Παρατηρούμε όμως να επαναλαμβάνεται ένα πολύ γνώριμο σκηνικό, αυτό των υποσχέσεων. Τάζουν λεφτά, αλλά λεφτά γιοκ.

Και επειδή δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις κρίσεις, επικαλούνται την αγανάκτηση του υπόλοιπου κόσμου ως το καταλληλότερο μέτρο καταστολής των αγροτικών κινητοποιήσεων. Δεν αναρωτιούνται όμως αν ο υπόλοιπος κόσμος υποστηρίζει τους αγρότες.

Ναι τους υποστηρίζουμε, γιατί έτσι πρέπει, τους υποστηρίζουμε γιατί χρειάζεται επιτέλους οι 300 να δώσουν πειστικές απαντήσεις, να παραδεχτούν κάποια στιγμή τα λάθη τους και να δούμε και λύσεις.
Είμαστε με τους αγρότες για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε αυτούς που μας κυβερνάνε.

Σήμερα, τα μπλόκα έχουν σπάσει, γνωρίζει κανείς τον λόγο; Όχι γιατί επιμελώς τον έκρυψαν. Φρόντισαν να δημιουργηθεί η εντύπωση στους αγρότες ότι κάνουν κακό στο κόμμα. Άλλωστε στην Ελλάδα και να σε καταστρέφουν πάλι αυτούς θα ψηφίζεις.