Το Ιστολόγιο ενός Χρήστου

Πριν μερικές μέρες στην πόλη μου άρχισε να βρέχει, ήταν η πρώτη φορά μετά την πρώτη Μαΐου. Μια βροχή δέκα λεπτών, όμως ήταν ικανή να φέρει στην επιφάνεια κάποια αδυναμίες.

Για αρκετή ώρα περιοχές του Δήμου έμειναν χωρίς ρεύμα. Περπατούσες στο κεντρικό δρόμο και πίστευες ότι ζεις σε άλλες εποχές.

Τη στιγμή αυτή η χώρα βρίσκεται σε μια προεκλογική περίοδο , τα κομματικά στελέχη τρέχουν σε διάφορα χωριά, μοιράζουν υποσχέσεις. Ακόμη θέλουνε όπως λένε να ακουστούν μόνο αλήθειες.

Μιλάνε για ξεχασμένες και υπανάπτυκτες περιοχές.

Αφού λοιπόν θέλουνε να λένε αλήθειες , πρέπει να τεθούνε κάποια ερωτήματα στα οποία πρέπει να απαντήσουν.

Ποίος λοιπόν ξέχασε αυτές τις περιοχές; Τις ξέχασαν οι ντόπιοι, που κάθε μέρα ζούνε και βιώνουν την κατάρρευση της τοπικής κοινωνίας; Ή μήπως την ξέχασαν οι νέοι που μεγάλωσαν και τόλμησαν να φύγουν, γιατί τα πάτρια εδάφη δεν μπορούσαν να τους κρατήσουν; Μάλλον κάτι άλλο συμβαίνει, περιμένουμε λοιπόν να ακούσουμε την αλήθεια.

Μιλάνε για ανάπτυξη , για τον τρόπο που η χώρα θα αποτελέσει ένα ενεργειακό κόμβο. Εδώ λοιπόν ταιριάζουν τα όσα ανέφερα πιο πάνω. Σε μία περίοδο που θα έπρεπε να παρακαλάμε για βροχή, εμείς στον Έβρο όταν βρέχει προσευχόμαστε να μη κοπεί το ρεύμα.

Θέλουν να καταστήσουν την Ελλάδα ως ένα ενεργειακό κόμβο και δεν μπορούν να αντιδράσουν σε μία καταιγίδα. Μιλάνε για διάφορους ενεργειακούς αγωγούς και κάνουν το σταυρό τους για να μη κοπεί το ρεύμα.

Αφού κατάφεραν να οδηγήσουν σε λουκέτο τα υποκαταστήματα της ΔΕΗ και του ΟΤΕ στη πόλη μου τώρα μας μιλάνε για ξεχασμένες περιοχές. Και εγώ επιμένω, ποιος τις ξέχασε;

Τι να την κάνουμε λοιπόν την ενέργεια που μας τάζουν όταν φοβόμαστε, στην Ελλάδα του 2009,ότι κάθε στιγμή μπορεί να μην έχουμε ένα από τα ποιο χρήσιμα πράγματα.

Δεν θέλουμε μεγάλες κουβέντες. Μόνο κάποιον να μας κοιτάξει στα μάτια. Να κοιτάξει στα μάτια τους καταστηματάρχες που έχασαν τα εμπορεύματά τους και τα μηχανήματά τους.

Να κοιτάξει στα μάτια τους ηλικιωμένους των πολλών απομονωμένων περιοχών, που μόνη συντροφιά το βράδυ έχουν την τηλεόραση.

Να μας κοιτάξουν στα μάτια και αν δεν μπορούν να μας πουν την αλήθεια, τουλάχιστον ας μας ζητήσουν μια συγνώμη.