Το Ιστολόγιο ενός Χρήστου

Από το πρόσφατο Euro 2008 μπορώ να πω πως θα θυμάμαι ένα πράγμα το οποίο έχει να κάνει με την αντιμετώπιση που είχε η Εθνική μας ομάδα  από το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων, που εν μία νυκτί  έγιναν όλοι ειδικοί στο ποδόσφαιρο.

Το τραγικό βέβαια δεν είναι ακριβώς αυτό, άλλωστε στην Ελλάδα ζούμε, στη χώρα που πηγαίνεις από το ζενίθ στο ναδίρ σε κάτι λιγότερο από είκοσι τέσσερις ώρες. Το τραγικό είναι η μεγάλη ευκολία με την οποία ισοπεδώνουμε τα πάντα.

Μπορώ να κρατήσω  δύο σημεία από όλες αυτές τις ενστάσεις που είχε ο εκάστοτε « προπονητής» κατά τη φάση των ομίλων και των αγώνων της Εθνικής μας.

Το πρώτο σημείο έχει να κάνει με την ηλικία των παικτών. Ακούγονταν οι λέξεις τα ΚΑΠΗ, η γερασμένη ομάδα. Το μόνο που έχω να πω είναι… ΕΛΕΟΣ. Δηλαδή όταν στην προκριματική φάση η εθνική μας ομάδα με την ίδια σύνθεση, έκανε ρεκόρ συγκομιδής πόντων, όταν τερμάτιζε πρώτη και θα συμμετείχε στη διοργάνωση που δεν θα έπαιρναν μέρος εθνικές όπως η Αγγλία, τότε οι παίκτες δεν ήταν μεγάλοι; Τελικά νομίζω πως δικαιώνονται αυτοί που έλεγαν πως στην Ελλάδα όταν είσαι πάνω  από 30 σε θεωρούν μεγάλο για ποδοσφαιριστή, ενώ αν γίνεις προπονητής λένε «ο νεαρός τεχνικός».

Το δεύτερο σημείο έχει να κάνει με την κριτική που ασκήθηκε στο Ότο Ρεχάγκελ. Ασκήθηκε κριτική στον άνθρωπο που κατάφερε να κάνει την χωρισμένη σε στρατόπεδα εθνική μία οικογένεια. Κριτικάραμε τον άνθρωπο που κατάφερε να μας κάνει να παρακολουθούμε τους αγώνες χωρίς να κρυβόμαστε από ντροπή μετά το τελευταίο σφύριγμα. Δε λέω είναι απαραίτητη η κριτική και κανείς βέβαια δεν έχει άφεση αμαρτιών, αλλά ρε παιδιά σε ορισμένες περιπτώσεις, πρώτα σκεφτόμαστε και μετά μιλάμε.

Κλείνοντας, καλή και άγια η κριτική, αλλά τα πάντα έχουν κάποια όρια. Αλλά δε βαριέσαι αυτά είναι ψιλά γράμματα.