Το Ιστολόγιο ενός Χρήστου

Του Πασχάλη Χριστοδούλου*

Όλες οι εκλογικές αναμετρήσεις από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν έγιναν με την επίκληση του εθνικού μας προβλήματος, αυτό της Κύπρου. Μ’ αυτό βέβαια η πολιτική τάξη της χώρας μας ξεμπέρδεψε όταν αναφανδόν τάχθηκε υπέρ του Σχεδίου Ανάν, αντιτιθέμενη στη βούληση του κυρίαρχου κυπριακού λαού. Συμπράξανε με τους υπερατλαντικούς αλλά και τους εν Ευρώπη συμμάχους που επιβουλεύονταν την κυριαρχία της μεγαλονήσου, αποδεχόμενοι ακόμη και τα εξ’ Αμερικής τριάντα αργύρια για τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης.

Αν λάβουμε υπόψη ότι η 3η Ελληνική Δημοκρατία γεννήθηκε μέσα από την Κυπριακή τραγωδία για την οποία ως χώρα βάλαμε χεράκι, θα έλεγα ότι η επίκληση του κυπριακού ως λόγος προσφυγής στις κάλπες ήταν «δικαιολογημένη».

Από το 2007, μετά το δημοψήφισμα του 2004 στην Κύπρο για το σχέδιο Ανάν και τη μεγάλη ήττα των εν Ελλάδι ανανιστών, προβάλλεται η οικονομία ως λόγος για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Αλήθεια σ’ αυτή τη χώρα πότε οι εκλογές θα γίνουν στη συνταγματική τους ημερομηνία; Οι φωνασκούντες ότι δήθεν υπηρετούν τους θεσμούς γιατί καταπατούν τον υπέρτατο, το σύνταγμα;

Αυτά όμως είναι γνωστά στους πολίτες, εξ’ ου και η αποστροφή στους πολιτικούς, οι οποίοι περί άλλων τυρβάζουν. Ή μάλλον παπαγαλίζουν όσα συμφέρει στους κατ’ εξοχήν κυβερνώντες, τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ και τους συν αυτούς διαμορφωτές της κοινής γνώμης.

Εκείνο που είναι επίσης βέβαιο είναι ότι θα περάσει ένας μήνας με ανούσιες και σε αρκετές περιπτώσεις στημένες, από τους προαναφερθέντες διαμορφωτές, αψιμαχίες προς χάρη και δόξα των δεικτών τηλεθέασης. Άπαντες θα ομνύουν στο όνομα των πολιτών χωρίς κανείς να μπει στον κόπο να διαλεχτεί μαζί τους. Μεγάλα και σοβαρά ζητήματα θα περιμένουν για επόμενες εκλογές.

Το ζήτημα των περιφερειών της χώρας που αποτελεί το κλειδί μιας άλλης αναπτυξιακής και οικονομικής πολιτικής για τη χώρα δεν θα το αγγίξει κανείς. Οι υστερόβουλες κορώνες περί ποσοστών του ΕΣΠΑ που θα διατεθούν για την περιφέρεια αποτελούν τον πέπλο που σκεπάζει τις πολιτικές των αθηναϊστών. Το μετρό, τα Σπάτα, το τραμ, ο προαστιακός (μέχρι και η Πελοπόννησος, η Χαλκίδα και ποιος ξέρει ακόμα ποιες περιοχές ενσωματώνονται στο Λεκανοπέδιο), η Αττική οδός, η διακομματική συναίνεση και συμμετοχή στην κατ’ ευφημισμό εθνική ιδέα την Ολυμπιάδα, είναι ορισμένες από τις πολιτικές που όλοι γνωρίζουν.

Ίσως λιγότεροι να γνωρίζουν ότι εδώ και πολλά χρόνια οι ελλαδικές περιφέρειες είναι ουραγοί στην ευρωπαϊκή κατάταξη σε ότι αφορά τους δείκτες ευημερίας. Από το 2002 αναφερόμαστε σ’ αυτό το ζήτημα. Τα δημόσια γραπτά ευτυχώς υπάρχουν. Ας είναι καλά η δημοκρατική όαση του διαδικτύου. Όπως βέβαια όλα αυτά τα χρόνια δεν έγινε καμιά ουσιαστική συζήτηση για το περιφερειακό ζήτημα στο ανώτατο αντιπροσωπευτικό θεσμικό όργανο της πολιτείας, τη βουλή, εκτιμώ ότι καμιά αναφορά δεν πρόκειται να γίνει στο υπόλοιπο την προεκλογικής περιόδου.

Καμιά αναφορά επίσης στη διαμόρφωση του νέου παγκόσμιου ενεργειακού χωροταξικού, που εδώ και χρόνια εξελίσσεται απούσης τη χώρα μας, η οποία άγεται πίσω από τα συμφέροντα ακόμα και των γειτόνων μας. Αξίζει να θυμηθεί κανείς τον αγώνα που κάναμε από το 2000 για τη γεωοικονομική δημοκρατία. Όταν πανηγύριζαν την ενεργειακή σύνδεση με την Τουρκία, με το αγωγό φυσικού αερίου, εκχωρώντας τα κλειδιά του εργοστασίου της ΔΕΗ στην Κομοτηνή, στην Τουρκία και καθιστώντας τη Θράκη ενεργειακή της επαρχία. Αλλά και όταν δεν μπορούσαν να αντιληφθούν τις ενεργειακές πολιτικές επιλογές της γειτονικής χώρας η οποία στοχεύει στην ενεργειακή ενσωμάτωση της Κύπρου. Όταν παρακολουθούν ως θεατές τις εξελίξεις στους νέους αγωγούς που σχεδιάζονται.

Τα παραπάνω καταδεικνύουν με σαφήνεια ότι η 3η Ελληνική Δημοκρατία έχει από καιρού ολοκληρώσει τον κύκλο της. Πολλοί μίλησαν στο παρελθόν για τον κύκλο της μεταπολίτευσης που έχει κλείσει αλλά όχι για την ανάγκη να περάσουμε από την 3η στην 4η Ελληνική Δημοκρατία. Εδώ και χρόνια εμείς μιλάμε για την τέταρτη Δημοκρατία. Αυτό τουλάχιστον προκύπτει έπειτα από αναζήτηση στο διαδίκτυο.

Υπάρχουν όμως και αρκετά άλλα ερωτήματα που χρήζουν απάντησης, ταυτόχρονα με την αλλαγή του ρόλου και των αρμοδιοτήτων του προέδρου της Δημοκρατίας στα πλαίσια της 4ης Δημοκρατίας αλλά και της αλλαγής του περιφερειακού χωροταξικού.

Γιατί υπάρχει η πολιτική κληρονομικότητα και τα τζάκια; Τρεις οικογένειες κυβερνούν τη χώρα με μικρές παρενθέσεις, περίπου 60 χρόνια. Ούτε σε φυλές ιθαγενών δεν υπάρχουν ανάλογα φαινόμενα, αφού οι φύλαρχοι μπορεί να είναι ισόβιοι αλλά εκλέγονται. Γιατί δεν καθιερώνονται οι δύο θητείες σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής και κοινωνικής εκπροσώπησης ώστε να υπάρχει μια διαρκής ανανέωση του πολιτικού προσωπικού αλλά και περιορισμός των φαινομένων διαπλοκής;

Αυτά είναι τα μείζονα ζητήματα που πρέπει να απασχολούν τους πολίτες σήμερα. Φοβούμαι όμως ότι απαντήσεις μέχρι τις 4 Οκτώβρη, ημέρας των ζώων, δεν θα υπάρξουν. Κι αν παλιότερα μας έκλεβαν ιδέες, σήμερα αδυνατούν να κάνουν ακόμη και αυτό. Από αυτή τη μεταλλαγμένη Δημοκρατία δεν θα πάρουμε. Ούτε από τα πολιτικά της σό(γ)ια ούτε από την ομώνυμη σόγια τους ούτε φυσικά και από κείνη των υπολοίπων μερών.

*Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου                                                                                             http://xristodoulou.blogspot.com

Πριν μερικές μέρες στην πόλη μου άρχισε να βρέχει, ήταν η πρώτη φορά μετά την πρώτη Μαΐου. Μια βροχή δέκα λεπτών, όμως ήταν ικανή να φέρει στην επιφάνεια κάποια αδυναμίες.

Για αρκετή ώρα περιοχές του Δήμου έμειναν χωρίς ρεύμα. Περπατούσες στο κεντρικό δρόμο και πίστευες ότι ζεις σε άλλες εποχές.

Τη στιγμή αυτή η χώρα βρίσκεται σε μια προεκλογική περίοδο , τα κομματικά στελέχη τρέχουν σε διάφορα χωριά, μοιράζουν υποσχέσεις. Ακόμη θέλουνε όπως λένε να ακουστούν μόνο αλήθειες.

Μιλάνε για ξεχασμένες και υπανάπτυκτες περιοχές.

Αφού λοιπόν θέλουνε να λένε αλήθειες , πρέπει να τεθούνε κάποια ερωτήματα στα οποία πρέπει να απαντήσουν.

Ποίος λοιπόν ξέχασε αυτές τις περιοχές; Τις ξέχασαν οι ντόπιοι, που κάθε μέρα ζούνε και βιώνουν την κατάρρευση της τοπικής κοινωνίας; Ή μήπως την ξέχασαν οι νέοι που μεγάλωσαν και τόλμησαν να φύγουν, γιατί τα πάτρια εδάφη δεν μπορούσαν να τους κρατήσουν; Μάλλον κάτι άλλο συμβαίνει, περιμένουμε λοιπόν να ακούσουμε την αλήθεια.

Μιλάνε για ανάπτυξη , για τον τρόπο που η χώρα θα αποτελέσει ένα ενεργειακό κόμβο. Εδώ λοιπόν ταιριάζουν τα όσα ανέφερα πιο πάνω. Σε μία περίοδο που θα έπρεπε να παρακαλάμε για βροχή, εμείς στον Έβρο όταν βρέχει προσευχόμαστε να μη κοπεί το ρεύμα.

Θέλουν να καταστήσουν την Ελλάδα ως ένα ενεργειακό κόμβο και δεν μπορούν να αντιδράσουν σε μία καταιγίδα. Μιλάνε για διάφορους ενεργειακούς αγωγούς και κάνουν το σταυρό τους για να μη κοπεί το ρεύμα.

Αφού κατάφεραν να οδηγήσουν σε λουκέτο τα υποκαταστήματα της ΔΕΗ και του ΟΤΕ στη πόλη μου τώρα μας μιλάνε για ξεχασμένες περιοχές. Και εγώ επιμένω, ποιος τις ξέχασε;

Τι να την κάνουμε λοιπόν την ενέργεια που μας τάζουν όταν φοβόμαστε, στην Ελλάδα του 2009,ότι κάθε στιγμή μπορεί να μην έχουμε ένα από τα ποιο χρήσιμα πράγματα.

Δεν θέλουμε μεγάλες κουβέντες. Μόνο κάποιον να μας κοιτάξει στα μάτια. Να κοιτάξει στα μάτια τους καταστηματάρχες που έχασαν τα εμπορεύματά τους και τα μηχανήματά τους.

Να κοιτάξει στα μάτια τους ηλικιωμένους των πολλών απομονωμένων περιοχών, που μόνη συντροφιά το βράδυ έχουν την τηλεόραση.

Να μας κοιτάξουν στα μάτια και αν δεν μπορούν να μας πουν την αλήθεια, τουλάχιστον ας μας ζητήσουν μια συγνώμη.

Επιτέλους έγιναν και τα εγκαίνια του νέου Μουσείου της Ακρόπολης. Πλέον όλη  η ιστορία, ο πολιτισμό μας , οι ελληνική αρχαιότητα  έχουν «σπίτι». Το μόνο που απομένει είναι να πραγματοποιηθεί το όνειρο της Μελίνας, να επιστρέψουν τα μάρμαρα του Παρθενώνα.

Μπορεί να υπάρχουν περιπτώσεις που λέμε ότι κανείς δεν ανήκει σε κανένα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, αυτά τα μάρμαρα  ανήκουν στον Έλληνα, είναι οι ρίζες του, είναι αυτά που αποδεικνύουν το μεγαλείο της αρχαίας Ελλάδας, των αρχαίων Ελλήνων που ουδεμία σχέση είχαν με τους σύγχρονους Νεοέλληνες.

Όμως τα μάρμαρα αυτά θα μπορούσαν να βρίσκονται ήδη εδώ, αν βέβαια οι πολιτικοί άρχοντες της χώρας μας είχαν σοβαρά πολιτικά επιχειρήματα.

Επιχειρήματα που θα αναγκάζανε τους Άγγλους να επιστρέψουνε τα μάρμαρα.

Όμως τόσα χρόνια δεν ακούμε τίποτα εκτός από επιχειρήματα του τύπου  : « επιστρέψετε τα μάρμαρα γιατί έρχονται εκλογές».

Αν είναι δυνατόν, στην πόλη που γεννήθηκε η δημοκρατία, που έζησαν οι μεγαλύτεροι ρήτορες, στην πόλη του Περικλή οι σημερινοί απόγονοι τους δεν μπορούν να αναπτύξουν μία σωστή σκέψη και ο μόνος λόγος που βρίσκουν για την επιστροφή των μαρμάρων είναι οι εκλογές. Ευτυχώς που προσθέτουν τουλάχιστον ότι αυτά τα μάρμαρα είναι η ιστορία μας.

Αναρωτιέμαι ποία θα ήταν η αντίδραση του Φειδία βλέποντας όλα αυτά.

Πλησιάζει η μέρα των Ευρωεκλογών. Τα κόμματα προγραμματίζουν τις κινήσεις τους και η ελληνική περιφέρεια ξαφνικά  λαμβάνει  απρόσμενες εκδηλώσεις αγάπης. Βέβαια, θα μου πει κάποιος: « γιατί απρόσμενες, κάνεις μεγάλο λάθος». Και θα έχουν δίκαιο. Δεν είναι απρόσμενες τέτοιες εκδηλώσεις κατά την διάρκεια των εκλογών.

Και μέσα σ’ όλα αυτά, είναι ορατό το φαινόμενο της αποχής από τις εκλογές. Όλοι λοιπόν οι πολιτικοί, προσπαθούν να πείσουν τους πολίτες, να συμμετάσχουν στις εκλογές. Να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.

Αυτό που αξίζει ιδιαίτερης μνείας κύριοι, είναι πως εσείς κρατάτε την Ελλάδα στα χέρια σας, οι Έλληνες απλά δίνουν την εντολή.

Έχετε πάρει άπειρες φορές όλοι σας , ψήφο εμπιστοσύνης να κυβερνήσετε και τα αποτελέσματα φαίνονται.

Η ενδεχόμενη αποχή των Ελλήνων από τις εκλογές, δε θα δείξει πως δεν νοιάζονται για την Ελλάδα, απλά κύριοι θέλουν μια φορά να προστατέψουν τον εαυτό τους.

Θα προστατέψουν τον εαυτό τους από εσάς που τους κρίνεται.

Έχετε σκεφτεί ότι προδίδεται την εμπιστοσύνη μας, έχετε σκεφτεί ότι μας βαραίνουν οι ευθύνες της «διάλυσης» της χώρας, ευθύνες που ενώ θα έπρεπε χωρίς σκέψη όλοι σας να αναλάβετε και επιτέλους να παραιτηθείτε, απλά τις πετάτε σε εμάς με μορφή διλήμματος ενώ εσείς συνεχίζεται να επιβιώνετε  και να επιδίδεστε μόνο σε κυνήγι ψήφων.

Αφού λοιπόν μόνο αυτό ξέρετε να κάνετε, οι πολίτες δεν θα σας εμποδίσουν, αλλά πλέον αρνούνται να είναι πρωταγωνιστές στο παραμύθι που το τέλος του δεν είναι χαρούμενο.

Με την κατασκευή του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολη πέρα από την οικολογική καταστροφή, θα οδηγηθούμε στην ερημοποίηση του εσωτερικού του νομού και στο γιγαντισμό της Αλεξανδρούπολης. Αυτό θέλουμε;

Μπορεί να φανταστεί κάποιος πώς νιώθουν οι κάτοικοι του κεντρικού και Βόρειου Έβρου, όταν κάθε μέρα τα χωριά τους, οι περιοχές που επέλεξαν να ζήσουν αιμορραγούν πληθυσμιακά;

Καλές οι νέες θέσεις εργασίας, αλλά σκέφτεται κανείς ότι αυτό το έργο θα οδηγήσει σε μείωση άλλων επαγγελμάτων ( αλιεία). Τι θα γίνει λοιπόν, θα ανοίξουμε κάποιες θέσεις και θα κλείσουμε άλλες τόσες;

Επειδή γίνεται λόγος για αύξηση του τουρισμού, αλήθεια, έχει επισκεφτεί κανείς το Μπακού, το Τσεϊχάν, το Δέλτα του Νίγηρα;

Το ερώτημα λοιπόν είναι πως θέλουμε να είναι το μέλλον του Νομού μας, των χωριών, που όλοι γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και φύγαμε γιατί δεν μπορούσε να μας κρατήσει;

Θέλουμε ένα Νομό με μία πόλη;