http://www.deltatv.gr

Αυτή είναι με μια λέξη η κυβερνητική και πολιτική Ελλάδα της τρόικας, των Παπανδρέου, Βενιζέλου, Πάγκαλου και των περί αυτών.

Σ΄ αυτή τη διάγνωση φθάσαμε με το φίλο μου τον Χρήστο Κηπουρό, σχετικά με την πολιτική ανθρωπολογία που χαρακτηρίζει αυτούς τους κάποτε δημοκράτες, μετέπειτα κρατιστές, καριερίστες, αμοραλιστές, που με τα αλλεπάλληλα  ΝΑΙ τους κατέληξαν Οργουέλληνες, μετά των ανθρώπων των Μέσων.

Εννοείται, φυσικά, ότι και το όποιο ψευδεπίγραφο ΟΧΙ, δεν αρκεί. Ακόμη και αυτό των όποιων αγανακτισμένων. Ή πόσο μάλλον των υπολοίπων συνιστωσών της ένθεν κακείθεν γραφειοκρατικής πολιτικής Ελλάδας.

Το ζητούμενο λοιπόν καταρχήν είναι η αποργουελοποίηση. Η αποργουελοποίηση δεν είναι όμοια με την αποχουντοποίηση. Είναι κάτι πιο σύνθετο και πιο ουσιαστικό. Αν με την αποχουντοποίηση φθάσαμε στον Σαβούρα, με τη σκέτη αντιμνημονιακή στάση να μην φθάσουμε στη σαβούρα.

Εμείς μπορούσαμε να κάνουμε κάτι. Έχουμε ιδέες και σχέδιο. Όμως όσοι δεν μας εξόρισαν, δεν μας κατάλαβαν. Στην τράπεζα των ιδεών έχουμε πολλές καταθέσεις. Μιλήσαμε διεξοδικά για την 4^η Ελληνική Δημοκρατία, καθώς και για τη  Γεωοικονομία και τη Γεωοικονομική Δημοκρατία. Πολύ πριν από τον Πούτιν και τον Καραμανλή γράψαμε (κι ευτυχώς εδώ τα γραπτά υπάρχουν και δεν αμφισβητούνται)  για τον Εύξεινο αγωγό. Επίσης για τη Βιολογική Γεωργία, την Βιολογική Κτηνοτροφία, τη Βιολογική Γαστρονομία, τη Βιολογικότητα, για τη νέα αρχιτεκτονική της ανάπτυξης με την Ελλάδα και τις περιφέρειές της ως προνομιακό οικόπεδο, στο ρυμοτομικό της Ανατολικής Μεσογείου,  να πρωταγωνιστεί. Τις ιδέες αυτές τις λήστεψαν και τις παραχάραξαν. Ακόμη και πρόσφατα αυτό έκανε    ένας εκ των τριών της νέας μικρής τρόϊκας, συγκεκριμένα με την 4^η Δημοκρατία.

Στο εκβιαστικό δίλλημα ότι «ή όλοι μαζί θα σωθούμε ή θα βουλιάξουμε» τους απαντούμε ότι όλοι μαζί  έχετε βουλιάξει στο βούρκο με τις αμαρτίες σας. Διαλυθείτε. Αυτό είναι το πρώτο βήμα αποργουελοποίησης. Η διάλυση και η απόσυρση είναι η μοναδική πράξη ώστε η ιστορία να σταθεί επιεικής απέναντί σας. Ταυτόχρονα θα είναι και το πρώτο βήμα προς την 4^η Δημοκρατία.

Αντί για hair cut  εγώ θα επέλεγα μια θρακιώτικη φράση: απάν’ κατ’. Θα έλεγα λοιπόν πάνω κάτω στη Σύνοδο κορυφής. Δεκαετές πάγωμα του χρέους, των τόκων και των πανωτοκίων.  Βρείτε εσείς τη λύση. Εμείς δεν θέλουμε να φύγουμε από το Ευρώ. Και κατόπιν θα εξηγούσα στους έλληνες ότι ανοίγουμε ένα καινούργιο κεφάλαιο στην εθνική και αναπτυξιακή μας ζωή, μέσα από την 4^η Δημοκρατία.

Μετά την Αθηναϊκή καταστροφή, γιατί περί αυτού πρόκειται και αυτή είναι η ουσία της νεοελληνικής χρεοκοπίας, έναν περίπου αιώνα από τη μικρασιατική, το περιφερειακό είναι η μοναδική αναπτυξιακή, λύση,  απάντηση και πρόταση.

Όσο για την  απάντηση των διαδηλωτών και του Λαού μας αυτή μπορεί να είναι:

ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΡΓΟΥΕΛΛΑΔΑ

* Διετέλεσε Δήμαρχος Σουφλίου

Θράκη 21 Οκτώβρη 2011                                                         pashalsf@otenet.gr

Είναι καιρός θεωρώ να ειπωθούν κάποια πράγματα με το όνομά τους, αυτό νομίζω  είναι η μόνη λύση όταν η κοινωνία ενημερώνετε μονομερώς.

Σε μία δημοκρατική χώρα, όταν προέκυπτε κάποιο σοβαρό ζήτημα, θα περιμέναμε να δούμε διάλογο, αντιπαράθεση, σύγκρουση απόψεων, ιδεών, αυτό άλλωστε είναι και η πεμπτουσία της δημοκρατίας.

Στην Ελλάδα του 2011 αυτό όμως δε το είδαμε.  Όλη αυτή τη χρονική περίοδο που γίνεται λόγος για το νέο νόμο-πλαίσιο της παιδείας, μόνο επιλεκτική μνήμη, εγωκεντρισμό  και φανατισμό συναντήσαμε.

Οφείλουμε λοιπόν, αναλαμβάνοντας ο καθένας το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί να πούμε την άποψή μας.

Είπανε ότι το ελληνικό πανεπιστήμιο σφύζει από διαπλοκή, ένα πράγμα για το οποίο δε διαφώνησε κανείς. Δε μας είπαν όμως ποιος τη δημιούργησε άραγε τη διαπλοκή. Τη δημιούργησαν οι φοιτητές ή μήπως τη δημιούργησαν αυτοί που διόριζαν, έφτιαχναν μεγαλοκαθηγητάδες μόνο για να επωφεληθούν πολιτικά; Τη δημιούργησαν οι φοιτητές ή μήπως αυτοί που σε εκβιάζουν επειδή σε μία δημοκρατική χώρα σε μία εκλογική διαδικασία είχες αντίθετη άποψη; Ή μήπως αυτοί που ζητάνε ανταλλάγματα για να σου δώσουν πτυχίο; Και μη πει κανείς ότι αυτά δεν είναι υπαρκτά φαινόμενα-προβλήματα του ελληνικού πανεπιστημίου.

Θυμήθηκαν ότι υπάρχουν φοιτητοπατέρες, ξέχασαν όμως να αναφέρουν ότι και αυτοί ήταν το ίδιο και γι’ αυτό βολεύτηκαν με όρους μικροπολιτικής. Και μάλιστα δεν είναι και λίγοι. Τόσο στο υπουργείο παιδείας, όσο και στο σύνολο της κυβέρνησης.

Είπαν ότι το άσυλο θα καταργηθεί γιατί προστατεύει αναρχικά στοιχειά. Δε μας είπαν όμως γιατί σε χώρους που δεν προστατεύονται από άσυλο και σφύζουν από τους γνωστούς-άγνωστους όπως τους αποκαλούν, δε κάνουν κάτι για να τους σταματήσουν. Δε μας είπαν γιατί στις πορείες χτυπάνε ηλικιωμένους, γονείς με παιδιά, φοιτητές και αφήνουν τέτοια στοιχεία να κυκλοφορούν ανενόχλητα υπό την ανοχή της αστυνομίας.

Είπαν ότι σε μία δημοκρατία το άσυλο είναι περιττό, γιατί δε λένε το ίδιο για τη βουλευτική ασυλία;

Ακούσαμε να βάζουν εκβιαστικά διλλήματα « καταλήψεις των σχολών ή χαμένη εξεταστική και χαμένο εξάμηνο», δεν ακούσαμε όμως να μας λένε γιατί οι ίδιοι ως φοιτητές έκαναν καταλήψεις και δεν έμπαιναν σε διάλογο, όπως ζητάνε από εμάς να κάνουμε σήμερα.

Αφού διαφωνούν με το νόμο 1268/82 γιατί τον υποστήριζαν μετά μανίας και κατέβαιναν σε πορείες για να ισχύσει; Γιατί  έκαναν τα πάντα για να μη εφαρμοστεί ο ψηφισμένος νόμος 815 του Καραμανλή για τη Παιδεία το ’79, γιατί δε ψήφησαν το νόμο Γιαννάκου; Γιατί  δεν αναφέρουν τη είχε πει ο Γ.Α.Π στη πρώτη συνδιάσκεψη της ΠΑΣΠ τόσο για το άσυλο, όσο και για τη χρηματοδότηση της παιδείας.

Παίρνουν μέτρα, κόβουν μισθούς , εξοντώνουν οικονομικά τις οικογένειές μας, για να πετύχουν τους στόχους τους και τελικά δε τα καταφέρνουν. Ξανά παίρνουν μέτρα και πάλι γίνεται το ίδιο. Δε μας εξηγούν όμως, αφού οι μισθοί κόβονται και επομένως εξοικονομούνται χρήματα, γιατί δε πετυχαίνουν τους στόχους. Που πηγαίνουν άραγε τα χρήματα;

Στέλνουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν  στο εξωτερικό και εμάς μας αφαιρούν το δικαίωμα να μορφωθούμε.

Επί της ουσίας δε μας εξηγούν τίποτα, απαιτούν όμως τα πάντα.

Τελικά οφείλουν να μας απαντήσουν, το ελληνικό πανεπιστήμιο μορφώνει τον άνθρωπο ή μήπως τρώει τα παιδιά του;

Οφείλουμε εμείς να απαντήσουμε και να πούμε το εξής.

Δεν είμαστε εμείς που ξεχάσαμε την ιστορία μας, την ιστορία της χώρας μας, δεν είμαστε εμείς που παλέψαμε ως φοιτητές με απώτερο σκοπό να γαντζωθούμε στα κόμματα και να ζήσουμε σε βάρος της κοινωνίας. Δε είμαστε εμείς που έχουμε επιλεκτική μνήμη, δεν είμαστε εμείς που είπαμε «ότι τη σημαία την πήρε ο άνεμος».

Δε θα είμαστε εμείς που θα καταστρέψουμε το μέλλον και θα ζήσουμε σε βάρος των παιδιών μας, δε θα είμαστε εμείς που θα γεμίσουμε την επόμενη γενιά με εκβιαστικά διλλήματα και με το φόβο της αποτυχίας, όπως η γενιά της Διαμαντοπούλου κάνει σε εμάς.

(* Φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας)

Του Πασχάλη Χριστοδούλου*

                Περίμενα να το πράξουν άλλοι, να μιλήσουν, να αντιδράσουν. Αυτοί που έχουν τη θεσμική ευθύνη σε κεντρικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο. Δεν ξέρω αν είμαι αφελής ή βαυκαλίζομαι με τη σκέψη ότι οι θεσμικοί εκπρόσωποι της περιφέρειας σε όλα τα επίπεδα οφείλουν να δίνουν πρωτίστως εξετάσεις στην περιφέρεια και όχι στο κέντρο, τους γνωρίζω όμως πολύ καλά εδώ και τριάντα χρόνια για εκφράσω τη βεβαιότητα ότι ο τόπος μας πληρώνει τα επίχειρα της αφωνίας τους.

Το αιφνιδιαστικό κλείσιμο της Μαθητικής  Εστίας του ΕΙΝ στο Σουφλί, που αδιάλειπτα λειτουργεί δεκαετίες τώρα προσφέροντας σημαντική στήριξη σε οικογένειες μαθητών απομακρυσμένων περιοχών, με χαμηλό εισόδημα, τα τελευταία δε χρόνια σε οικογένειες μουσουλμάνων που ήθελαν τα παιδιά τους να σπουδάσουν στην Ελλάδα – δεν ξέρω αν και η Ελλάδα θέλει το ίδιο -  αποτελεί ένα ισχυρό πλήγμα στην περιοχή. Η ταυτόχρονη αναστολή λειτουργίας του Κέντρου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης,  επιτείνει ακόμη περισσότερο το πρόβλημα. Λαμβάνοντας υπόψη τον αριθμό των φιλοξενηθέντων μαθητών και εκπαιδευτικών τα χρόνια της λειτουργίας του, τότε μπορεί κανείς να μιλήσει για την αβάσταχτη ελαφρότητα στη λήψη της απόφασης.

Αν στο κλείσιμο του ΟΤΕ, της ΔΕΗ, του ΟΣΕ προστεθούν κι αυτά της Μαθητικής Εστίας, του Κέντρου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, της ΔΟΥ και σε λίγες εβδομάδες και του 2^ου Γραφείου Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, τότε είναι βέβαιο ότι οι εναπομείναντες κάτοικοι αυτής της περιοχής τη μόνη σχέση που θα έχουν με την πολιτεία θα είναι η αφαίμαξή τους  με την καταβολή φόρων σ’ αυτήν  για να καλυφθούν τα ελλείμματά της.  Ο ρόλος δε της πολιτείας, στη νευραλγική θέση που βρίσκεται το Σουφλί, μετατρέπεται αποκλειστικά σ’ αυτόν του μουχασίλη.

Σε μια περιοχή που η παρουσία παράνομων μεταναστών δεν αποτελεί το μοναδικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει,  αλλά δημιουργεί τις προϋποθέσεις για περαιτέρω συρρίκνωσή της, οι θεσμικοί εκπρόσωποι απλά της εκφράζουν τη συμπάθειά τους. Η αναπτυξιακή της τελμάτωση και ο δημογραφικός μαρασμός δεν τους αφορά. Αυτοί άλλωστε χειροκροτούν και πανηγυρίζουν κάθε φορά που λαμβάνονται σκληρά μέτρα που αναπόδραστα οδηγούν τον τόπο μας στα τάρταρα.

Είναι πιστεύω καιρός να δρέψουν τους καρπούς αυτής της στάσης τους. Οι δε πολίτες οφείλουν να δώσουν περιεχόμενο στην έννοια της πόλης και του πολίτη. Αλλιώς κι αυτοί θα είναι συμμέτοχοι στο εν εξελίξει έγκλημα σε βάρος του τόπου.

Σουφλί, Ιούλιος 2011

*Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου, Δημοτικός Σύμβουλος.                                              pashalsf@otenet.gr

Μία κίνηση που σκοπό έχει να αφυπνίσει τον κόσμο, και να γίνει μία προσπάθεια αλλαγής, ανατροπής της κατάστασης που επικρατεί στη χώρα. Στη κίνηση αυτή συμμετέχει ένα ευρύ ηλικιακό φάσμα, πράγμα πολύ θετικό, επειδή όμως  το κυριότερο μέρος –κομμάτι  είτε το θέλουν είτε όχι , είτε το καταλαβαίνουν είτε όχι , μάλλον θα πρέπει να βιαστούν να το καταλάβουν, το επωμίζονται οι νέοι, εγώ θέλω να σταθώ σε αυτό το σημείο.

Διάβαζα σε ένα blog και συμφωνώ απόλυτα με αυτή την άποψη, πως όλοι λένε ότι οι νέοι πρέπει να αγωνιστούν, να ξυπνήσουν, να αντιδράσουν, να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους… μα όταν πριν 3 χρόνια οι νέοι , όταν δολοφονήθηκε ο Αλέξανδρος, αντέδρασαν αυθόρμητα μπροστά στο θλιβερό γεγονός, η μεγαλύτερη εξουσία της χώρας τα ΜΜΕ και τα παπαγαλάκια τους , αποκαλούσαν τους νέους κωλόπαιδα και αλήτες, έβαζαν όλους τους νέους στο ίδιο τσουβάλι και τους στιγμάτιζαν, ενώ πολύ καλά ήξεραν ορισμένοι κύριοι των δελτίων των 20.00 πως η πλειοψηφία των νέων , δεν κατέβηκε στους δρόμους για να τα σπάσει, αλλά για να αντιδράσει, όπως βέβαια γνωρίζουν πού καλά και ποιοι είναι αυτοί που τα σπάνε, η ερώτηση είναι γιατί δε τους διαχωρίζουν αλλά πάντα τους ταυτίζουν;

Είμαστε μία γενιά που η προηγούμενη μας έχει γεμίσει με πολλούς ηθικούς εκβιασμούς  για να μην αποτύχουμε, αλλά και να καλύψουμε τα δικά της λάθη.

Λάθη που ακόμα και τώρα δε λένε να παραδεχτούν, για αυτό και καταφεύγουν σε φράσεις τύπου « μαζί τα φάγαμε».

Μαζί δε φάγαμε τίποτα και προφανώς δε πρόκειται να πληρώσουμε τα δικά τους  λάθη, δε δημιούργησαν ούτε οι παππούδες , ούτε οι εργαζόμενοι, ούτε οι νέοι τα σκάνδαλα της Siemens, τη φούσκα του χρηματιστηρίου και οτιδήποτε άλλο. Δε φταίμε εμείς για την κατάσταση της χώρας, γι’ αυτό μη μας γεμίζετε με εκβιαστικά διλήμματα. Εμείς  φταίμε για άλλο πράγμα, φταίμε που επαναφέρουμε συνεχώς στο προσκήνιο 2-3 οικογένειες και  μερικούς ακόλουθους που μας οδήγησαν εδώ που φτάσαμε.

Αν κατανοήσουμε όλα αυτά , τότε η κίνηση των αγανακτισμένων μπορεί να πετύχει, αν κατανοήσουν οι νέοι  ότι μπορούν τότε κάποιοι δε θα χάσουν μόνο τον ύπνο τους, αλλά θα μας αδειάσουν και τη γωνιά.

Ποτέ δε  πίστευα ή δεν ήθελα να πιστέψω ότι όταν κάθε φορά που θα γυρνούσα στη γενέτειρα μου το Σουφλί, αντί να νιώθω χαρά και να φτιάχνει η διάθεσή μου  που θα έβλεπα γνώριμα πρόσωπα, φίλους, θα παρακαλούσα και θα μετρούσα ανυπόμονα το χρόνο να περάσει και να φύγω.

Είμαι από αυτούς έφυγαν με τη λογική να σπουδάσουν και να γυρίσουν πίσω να μείνουν στην περιοχή, και αυτό δεν είναι τοπικιστικό κατάλοιπο, που είμαι σίγουρος  πως πολλοί θα πούνε. Αλίμονο αν κάποιος που θέλει να γυρίσει εκεί που μεγάλωσε και να βοηθήσει όσο μπορεί τον τόπο του θεωρείται τοπικιστής.

Μία πρόσφατη επιστροφή μου για λίγες μέρες, δε ξέρω αν θα με κάνει να αναθεωρήσω τις σκέψεις μου, σίγουρα όμως με έκανε να νιώσω  πολύ λύπη για το τόπο μου και ίσως συμπόνια για τους ανθρώπους που μένουν ακόμα εδώ.

Πάντα ήμουν περήφανος για την περιοχή μου και την ιστορία της. Διάβαζα για μεγάλη πόλη, για πολύ κόσμο, για πολλές δουλειές, ναι αυτό ήταν το Σουφλί μου.

Αυτές τις μέρες που ήμουνα πάλι πίσω διαπίστωσα κάτι που ενώ τόσο καιρό το έβλεπα, δεν ήθελα να το πιστέψω ίσως να μην ήθελα να το αποδεχτώ.

Το Σουφλί το τρανό χουριό, το παινεμένο, θυμίζει πλέον κάτι χωριά που δείχνουν σε δελτία ειδήσεων με λιγοστούς γέρους κατοίκους. Περπατάς αργά το βράδυ και δε βλέπεις κόσμο, πολλές φορές δε βλέπεις και φως στο δρόμο , γιατί είναι καμένες οι λάμπες, βλέπεις άδεια μαγαζιά και απογοητευμένους καταστηματάρχες.

Βλέπεις… το θέμα είναι ότι δε βλέπεις τίποτα.. παρά μόνο κάτι γενναίους (σαν τους γενναίους της Σαμοθράκης), να παλεύουν με τη καθημερινότητα. Είναι δύσκολο να γράφω και να σκέφτομαι έτσι, μπορεί να πουν ότι αποδέχομαι την ήττα, τουλάχιστον δε κρύβομαι και δεν παίζω τον παντογνώστη πίσω από ανώνυμα σχόλια και μηνύματα.

Όλη η σημερινή κατάσταση της  ελληνικής υπαίθρου , όπως και του Σουφλίου, είναι αποτέλεσμα  των εδώ και χρόνια πολιτικών, που έχουν οδηγήσει στην ερημοποίηση της υπαίθρου και στο γιγαντισμό ορισμένων αστικών κέντρων, παρόλο που κάθε τέσσερα χρόνια ακούμε συνεχώς υποσχέσεις είτε σε κεντρικό είτε σε τοπικό επίπεδο.

Δεν φταίνε όμως αυτοί που υπόσχονται, αλλά αυτοί που κρίνουν αυτούς που υπόσχονται.  Έχει περάσει κάποιος χρόνος από τις εκλογές τοπικές και εθνικές, ήδη ακούγονται παράπονα, διαμαρτυρίες για τους πολιτικούς άρχοντες, σε λίγο καιρό θα έχουμε πάλι εκλογές και πάλι οι ίδιοι θα είναι στο προσκήνιο.

Δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια, μπορεί οι πρόγονοι μας να ανακάλυψαν το πολιτισμό, αλλά οι σύγχρονοι απόγονοι τους, δεν είναι ικανοί να ανατρέψουν μία κατάσταση. Δε φταίνε αυτοί που διοικούν, αλλά ο λαός που τους αφήνει και διοικούν. Εδώ και αρκετά χρόνια τα άτομα που μας διοικούν είναι τα ίδια, είναι αυτά που εμπλέκονται σε σκάνδαλα, σε λαμογιές. Είναι αυτοί που μας κοροϊδεύουν και τους ψηφίζουμε, είναι αυτοί που μας έβαλαν στο ΔΝΤ, είναι αυτοί που πριν τις εκλογές έλεγαν πως τα λεφτά υπάρχουν και μία εβδομάδα μετά είπαν πως ο Τιτανικός βουλιάζει.

Μπορεί στις επόμενες εκλογές να φύγουν, αλλά όταν ξανά  επιστρέψουν, θα είναι οι ίδιοι χωρίς να έχει αλλάξει ούτε ένα πρόσωπο, αυτό μόνο στην Ελλάδα γίνεται, ακόμα και κάποιες άλλες γειτονικές χώρες που εμείς οι Ελληνάρες τις χαρακτηρίζουμε με υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς, είχαν τα κότσια στη σύγχρονη ιστορία τους να ανατρέψουν την κατάσταση και να στείλουν κάποιους στα σπίτια τους, ακόμα και στη φυλακή.. εδώ οι μόνοι που πηγαίνουν στη φυλακή είναι ο κόσμος που καθυστερεί να πληρώσει λογαριασμούς.

*( Φοιτητής στη Σχολή Γεωπονίας Ιχθυολογίας & Υδάτινου Περιβάλλοντος, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας)

Θέλετε η νεανική τόλμη και η φιλοδοξία, η αίσθηση ότι μπορούν να ανατραπούν τα πάντα, η πολλές φορές άγνοια κινδύνου, έχουν οδηγήσει και οδηγούν ακόμα τα όνειρα και οι φιλοδοξίες να συνδέονται με τις εκάστοτε νέες γενιές.

Είναι πολύ σημαντικό άλλωστε για μια κοινωνία να έχει ενεργά και δυναμικά μέλη στην πλειοψηφία τους νέοι , οι οποίοι να ασχολούνται με την πολιτική και τα κοινά.

Η πρώτη ενασχόληση των νέων με την πολιτική και τον συνδικαλισμό γίνεται κυρίως στο πανεπιστήμιο με τις φοιτητικές παρατάξεις.

Πέρα όμως από αυτά, η ιστορία έχει καταδείξει και κάτι άλλο, πως η πλειοψηφία των νέων αυτών που μάχονται και προσπαθούν να πείσουν ότι αυτός ο κόσμος αλλάζει, τελικά καταλήγουν να γίνονται παιδιά του καλοστημένου και δύσκολα να αλλαχτεί συστήματος, του  κομματικού συστήματος.

Από ατίθασα νιάτα  καταλήγουν να μάχονται για καρέκλες και να ρίχνουν τις ευθύνες στην προηγούμενη γενιά γιατί τελικά κατάφερε να τους αλλάξει και ένα μεγάλο βάρος μαζί με πολλούς ηθικούς εκβιασμούς  στην επόμενη για να αλλάξει την κατάσταση.
Όλα αυτά σήμερα οδηγούν σε έλλειψη πολιτικής και συνάμα στη δημιουργία απολιτίκ συνειδήσεων.

Παρακολουθούμε να γίνεται λόγος για διαφθορά , για διεφθαρμένα πολιτικά πρόσωπα, για σκάνδαλα. Δε βλέπουμε όμως κανένα  να ανοίγει μία ουσιαστική συζήτηση για τις κύριες αιτίες αυτού του προβλήματος, τις πηγές δηλαδή του κακού. Γιατί άραγε; Μήπως υπάρχει κάποιο δευτερεύον σύστημα μέσα στο ήδη υπάρχον που να θέλει να συντηρήσει αυτές τις αρρωστημένες καταστάσεις;

Πολλοί λένε ότι το σύστημα είναι πολύ δυνατό, το σύστημα όμως το δημιούργησαν τρία , τέσσερα κόμματα και δύο , τρείς οικογένειες. Και σίγουρα όχι μόνες τους.

Πολλές φορές προσπάθησαν να ταυτίσουν την έννοια του κόμματος με αυτή του κινήματος, ίσως για να δείξουν την μαζικότητα, κάτι ποιο ιδεολογικό από το κόμμα. Μακάρι να ήταν τα σημερινά ελληνικά κόμματα κινήματα. Ένα κίνημα όμως προϋποθέτει βαθιά  ιδεολογία, και ανατροπή του πολιτικού συστήματος και για να μην γίνει παρεξήγηση, εννοώ συγκρούσεις με τα συμφέροντα χωρίς να υπολογίζουν το πολιτικό κόστος και το πολιτικό image. Τίποτα σήμερα δεν μας προϊδεάζει ότι υπάρχουν κινήματα, κάνεις δεν επιχειρεί συγκρούσεις παρά μόνο όταν του το επιβάλλει το δευτερεύον σύστημα, για να μπορέσει να το προβάλει μερικές μέρες και να δημιουργήσει ντόρο.

Η απαξίωση της τυφλής δικαιοσύνης οδηγεί στο γνωστό ελληνικό φαινόμενο του ωχαδερφισμού,  αφού δεν έπιασαν τους προηγούμενους, δεν θα πιάσουν ούτε εμάς αλλά ούτε και τους επόμενους.

Όλα τα παραπάνω και πολλά ακόμα είναι ζητήματα που πρέπει να διορθωθούν αποτελεσματικά και ριζικά.

Εμείς σαν νέοι λοιπόν αν θέλουμε να λέμε ότι ναι θα αλλάξουμε τον κόσμο, αν δε θέλουμε κάποια στιγμή να κουβαλήσουμε τη φήμη του διεφθαρμένου είμαστε υποχρεωμένοι να ανοίξουμε μία συζήτηση , που να αναλύει πώς μπορεί και συντηρείται αυτό το δευτερεύον σύστημα, όπως αναφέρθηκε, πως μπορούμε να αλλάξουμε την κατάσταση.

Είμαστε υποχρεωμένοι αλλά και αναγκασμένοι να μην αποτύχουμε. Είναι αναγκαίο όχι μόνο να εμπνεύσουμε αλλά να δημιουργήσουμε τις βάσεις , τις κατευθύνσεις πάνω στις οποίες θα ανοιχτούν οι δρόμοι μέσω των οποίων θα δημιουργηθεί μια νέα κατάσταση, ένα πιο καλό μέλλον για εμάς και για τις επόμενες από εμάς γενιές.

Πρώτα  απ’ όλα πρέπει να μη γίνουμε μια γενιά χειρότερη από την προηγούμενη , μια γενιά που μας ανάγκασε να ζούμε σε μια καθημερινότητα γεμάτη άγχος.

Ας έχουμε λοιπόν όλοι στο μυαλό μας και με αυτό να προχωρήσουμε όλοι μαζί, ότι το σύστημα το αλλάζουν αυτοί που αγωνίζονται, παλεύουν και πεθαίνουν για τις ιδέες τους και όχι αυτοί που κάθονται στα αυγά τους.

Ο Καλλικράτης είναι πλέον νόμος του κράτους. Η προσέγγιση που έγινε την περίοδο της περίφημης και κατ’ ευφημισμόν διαβούλευσης ελάχιστα αφορούσε τα υπαρκτά προβλήματα της αυτοδιοίκησης κυρίως όμως των περιφερειών αλλά και των επιμέρους χωρικών ενοτήτων, των δήμων.

Σήμερα ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου οφείλουμε να καταθέσουμε τους προβληματισμούς, τις απόψεις και προτάσεις που θα αφορούν το αύριο του τόπου.

Η αναφορά στο περιβάλλον μέσα στο οποίο θα κληθούν οι πολίτες το Νοέμβριο να κάνουν τις επιλογές τους έχει ιδιαίτερη και πρωταρχική σημασία. Η οικονομική χρεοκοπία της χώρας που αντανακλά παντού έρχεται ως επιστέγασμα μιας πολιτικής, κομματικής κύρια όμως ηθικής χρεοκοπίας. Ταυτόχρονα πρέπει να ληφθεί υπόψη και η διαρκώς διογκούμενη δυσαρέσκεια των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς, ιδιαίτερα σε όσους υπάρχουν υπόνοιες διαφθοράς

Πρέπει όμως να μείνουμε στη δραματική οικονομική κατάσταση της χώρας επομένως και της αυτοδιοίκησης τα χρόνια που ακολουθούν. Να δούμε συγκεκριμένα δεδομένα που υφίστανται και να προδιαγράψουμε τις ελπίδες και τις προσδοκίες για τα επόμενα χρόνια. Να οριοθετήσουμε επίσης τις ευθύνες όλων, πολιτών και πολιτικών.

Σε ότι αφορά το περιφερειακό ζήτημα της χώρας έχω μιλήσει δημόσια πολλές φορές, έχω καταθέσει προτάσεις και έχω αγωνιστεί γι’ αυτές. Είναι γνωστά σε όσους ενδιαφέρονται. Ας μου επιτραπεί μια παρέκβαση από αυτή τη στάση προκειμένου να καταθέσω ορισμένες σκέψεις για την ιδιαίτερη πατρίδα μου.

Ο νέος Δήμος Σουφλίου παρότι ικανοποιεί σε μεγάλο βαθμό τις απόψεις που ήθελαν τη δημιουργία ενός ισχυρού Δήμου στο νευραλγικό από κάθε άποψη τμήμα του κεντρικού Έβρου, εντούτοις δεν ξεκινάει με τους καλύτερους οιωνούς.

Υφιστάμενη κατάσταση.

Η υπαρκτή και αδιαμφισβήτητη οικονομική δυσπραγία του νέου Δήμου Σουφλίου, μόνο όποιος εθελοτυφλεί δεν μπορεί να τη δει, είναι το κυρίαρχο ζήτημα που θα απασχολήσει την επόμενη περίοδο τη νέα δημοτική αρχή. Οι εμφανείς όσο και αφανείς οφειλές πολλών εκατομμυρίων ευρώ είναι βρόγχος στο λαιμό των πολιτών και δεν επιδέχονται εξορκισμούς, ούτε και μετατοπίσεις ευθυνών.

Η μεγάλη έκταση και η ανομοιογένεια του πληθυσμού, γεγονός που μελλοντικά μπορεί να αποδειχθεί ευλογία, αυτή την περίοδο απαιτεί πολιτικές σύνθεσης και όχι αποσύνθεσης κάτι που ενδεχόμενα θα την μετατρέψει σε ανύπαρκτο από αδύναμο κρίκο και θα οδηγήσει σε κατάρρευση την περιοχή.

Η μη εφαρμογή της υφιστάμενης νομοθεσίας που αφορά στις συνδέσεις αποχέτευσης, τα προβλήματα ύδρευσης σε πολλούς οικισμούς, και η έλλειψη  βασικών έργων υποδομής που θα κάνουν τη ζωή των εναπομεινάντων πολιτών καλύτερη, απαιτούν δύσκολες αποφάσεις που δεν μπορούν να μπουν στη λογική του πολιτικού κόστους ή οφέλους.  Όταν προσδοκάς στην τουριστική ανάπτυξη δεν μπορεί να μην έχεις λύσει το πρόβλημα της αποχέτευσης, της ρίψης ακάθαρτων αποχετευτικών λυμάτων στο οδόστρωμα, της καθαριότητας, της ασύδοτης συμπεριφοράς στη χρήση δρόμων, πεζοδρομίων και κοινόχρηστων χώρων. Είναι και θέμα πολιτισμού.

Η εκ του νόμου υποχρέωση για ενοποίηση των υπαρκτών Δημοτικών Επιχειρήσεων και η αναγκαιότητα απολύσεων του μη νομιμοποιημένου με συμβάσεις προσωπικού, είναι εκ των ων ουκ άνευ. Όποιος ισχυρισθεί το αντίθετο ή αφελής είναι ή καιροσκοπεί
.
Η προϊούσα κατάρρευση του αγροτικού πληθυσμού, συντριπτικού ποσοστού της πληθυσμιακής σύνθεσης του νέου Δήμου είναι βέβαιο ότι είναι μια ακόμη θηλιά στη νέα δημοτική αρχή.

Τέλος, η ανάγκη να υπάρξει όσο γίνεται πιο εμφανώς η αρχή της επικουρικότητας σ’ αυτό το δήμο με τις τεράστιες αποστάσεις, το γερασμένο πληθυσμό και την απουσία πολλών δομών εξυπηρέτησης είναι απόλυτα βέβαιο ότι απαιτεί πολιτικές και αποφάσεις που πρέπει να έχουν τη μέγιστη συναίνεση.

Πλεονεκτήματα.

Η ύπαρξη πολλών και σε ορισμένες περιπτώσεις ανυπέρβλητων δυσκολιών δεν αναιρεί την ύπαρξη αντίστοιχων πλεονεκτημάτων, από την αξιοποίηση των οποίων θα κριθεί και η αντοχή του δήμου στο χρόνο.

Η μεγάλη παραγωγική δυνατότητα στα πεδινά αγροκτήματα, η αξιοποίηση του ενιαίου πλέον ορεινού όγκου και του εθνικού πάρκου, αφού αρθούν οι αρνητικές εκείνες διατάξεις που το καθιστούν κάτεργο για τους κατοίκους της περιοχής, αλλά και η ανάδειξη των ιστορικών, πολιτισμικών, θρησκευτικών και φυσικών πλεονεκτημάτων, αποτελούν τους εφικτούς στόχους ώστε το κεντρικό τμήμα του Έβρου να γίνει αναπτυξιακά ισοδύναμο με τις άλλες περιοχές του Νομού. Η παρουσία στοιχείων από την ορφική περίοδο μέχρι τη σύγχρονη εποχή είναι μια μεγάλη πρόκληση που απαιτεί κατάλληλους και έξυπνους χειρισμούς.

Πρόταση.

Με δεδομένη τη θητεία αυτής της δημοτικής περιόδου που είναι τρεισήμισι χρόνια εκ των οποίων οι τελευταίοι έξι μήνες θα είναι προεκλογικοί, τα μεγάλα προβλήματα που ακροθιγώς παρουσιάσθηκαν παραπάνω, την ανάγκη αξιοποίησης του πλέον κατάλληλου ανθρώπινου δυναμικού που διαθέτει ο Δήμος Σουφλίου, κυρίως όμως την επιβεβλημένη πορεία με δύσκολες και μη δημοφιλής αποφάσεις οδηγούν στο συμπέρασμα της ύπαρξης ενός και μόνο ψηφοδελτίου στο δήμο.

Η πολιτική ανωριμότητα κυρίως όμως οι ανθρώπινα θεμιτές φιλοδοξίες πιθανόν θα απαξιώσουν την πρόταση με ειρωνείες, χαρακτηρισμούς και ότι άλλο μπορεί κανείς να διανοηθεί. Θα μπορούσα να παραπέμψω στους «βλάκες» του Λεμπέση αλλά δεν χρειάζεται. Εκείνο στο οποίο δεν μπορεί να δοθεί απάντηση είναι τι θα γίνει την επόμενη μέρα και με ποιους ανθρώπους. Η φράση «ένα κούκος….» είναι χαρακτηριστική. Μια συμπαγής δημοτική ομάδα που θα λειτουργεί ως αμορτισέρ για απορρόφηση κοινωνικών κραδασμών και ως ομάδα σχεδιασμού της πορείας αυτού του τόπου για το επόμενο διάστημα, δεν μπορεί να υπάρχει σε ένα κομματικό ψηφοδέλτιο. Η ικανότητα δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο κανενός χώρου.

Η πρόκληση των πολιτικών δυνάμεων της περιοχής να αντιληφθούν την κρισιμότητα των καιρών, το ίδιο και των προσώπων, ώστε να υπάρξει μια κοινή και δημόσια δέσμευση ότι σ’ αυτές τις εκλογές και μόνο, η ανάγκη συγκρότησης ενός ψηφοδελτίου σωτηρίας του Δήμου Σουφλίου, του κεντρικού Έβρου, είναι μονόδρομος θα προσφέρει μέγιστες υπηρεσίες στον τόπο. Αντίθετα ο εγκλωβισμός στις λογικές του καλού παιδιού, του επιτυχημένου επιχειρηματία, του μετριοπαθή που δεν θέλει να σπάσει αυγά για να κάνει ομελέτα, του κοινωνικά ουδέτερου που δεν συμμετέχει στα κοινωνικά δρώμενα, που ενστερνίζεται την αρχή «η σιωπή είναι χρυσός»,  του χρώματος που θα έχει ο δήμος το βράδυ των εκλογών στα ΜΜΕ, συνιστούν το χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου και μάλιστα στα πρώτα βήματα του νέου δήμου.

Οι πολίτες, οι μεγάλοι πρωταγωνιστές αυτών των αποφάσεων οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους πριν την 7η Νοεμβρίου και όχι να οικτίρουν εκ των υστέρων. Άλλωστε ο ισχυρισμός δε ήξερα, δεν έχει καμιά νομιμοποίηση.

Η συγκεκριμένη πρόταση δεν είναι συνταγή. Είναι  απόπειρα ώστε να ανοίξει επιτέλους μια ουσιαστική συζήτηση μέσα στην κοινωνία και όχι πίσω από κλειστές πόρτες. Να γίνουν οι πολίτες πρωταγωνιστές και όχι αθύρματα στα χέρια συγκεκριμένων συμφερόντων. Να αντιληφθούν την κατάσταση του νέου δήμου και να γυρίσουν τις πλάτες σε όσους είτε με διάθεση παραπλάνησης είτε στρουθοκαμηλίζοντας υπόσχονται ότι θα μετατρέψουν την περιοχή σε παράδεισο.

Η υπέρβαση, λέξη κλειδί στην περίπτωση του Δήμου Σουφλίου, μεταχειρισμένη και κακοποιημένη σε άλλες περιπτώσεις, μπορεί να συμπυκνωθεί στο  στίχο γνωστού τραγουδιού: «…να σώσουμε οτιδήποτε αν σώζεται …».

Σουφλί, Ιούνιος 2010                                                               www.xristodoulou.gr

Η χώρα μας περνάει μία από τις πιο δύσκολες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας της, βρισκόμενη  υπό συνεχή παρακολούθηση, από το μάτι του «μεγάλου αδερφού». Στην ανάπτυξη της χώρας έχει κολλήσει από δίπλα το σύμβολο της αφαίρεσης και  η « θηλιά» σφίγγει στο λαιμό των πολιτών.

Λέμε ότι φταίνε οι πολιτικοί και οι καιροσκοπικές τους πολιτικές που έχουν εκφυλίσει πάρα πολλά πράγματα. Είναι όμως πραγματικά έτσι, τι ευθύνες έχουν οι πολίτες;

Εδώ και αρκετές δεκαετίες τα πολιτικά πρόσωπα της κεντρικής πολιτικής σκηνής παραμένουν τα ίδια καθώς επίσης και οι γνωστές πολιτικές οικογένειες. Από το χρηματιστήριο, τα ομόλογα, τη Siemens,το ΔΝΤ κανείς δεν έχει αλλάξει.

Δημιουργείται λοιπόν το ερώτημα, αφού λοιπόν είναι οι ίδιοι που εδώ και χρόνια έχουν κάνει όλα τα παραπάνω και ενώ η ίδια η ιστορία δείχνει ότι δεν έχουν αλλάξει, πως γίνεται να επαναφέρουμε συνεχώς στο προσκήνιο τα ίδια άτομα; Μάλλον είμαστε ευκολόπιστοι και αφελείς… και όμως οι προγονοί μας δεν ήταν έτσι.

Επιμένουμε να μένουμε στα ίδια και να μην κάνουμε ένα βήμα μπροστά, επιμένουμε στη λογική του βολέματος, γι’ αυτό και αυτοί βρίσκουν και τα κάνουν.

Τελικά φαντάζει επίκαιρο όσο ποτέ αυτό που λέει πως τη Δευτέρα μετά τις εκλογές καταλαβαίνεις τι έκανες.

Σήμερα με όλη αυτή την κοινωνική αναταραχή και κατακραυγή οι πολίτες ψάχνουν μέσα από δικαιολογίες να καλύψουν τις ευθύνες τους.

Και όμως σ’ αυτή τη χώρα υπήρχαν κάποια άτομα , κάποιες πολιτικές που έλεγαν την αλήθεια, που όμως φιμώθηκαν,

Σήμερα αυτοί που κάποτε δεν τους άρεσαν αυτά που κάποιοι υποστήριζαν.. επαναφέρουν στο προσκήνιο.. τις τότε ομιλίες , τοποθετήσεις.  Δηλαδή τώρα συμφωνούν ή αναγκάζονται να συμφωνήσουν;

Ωραία αυτοί που τα έλεγαν δεν αισθάνονται δικαιωμένοι , πολύ απλά γιατί δεν ήταν αυτός ο αυτοσκοπός τους.. Αυτοί που ξαφνικά τα αναπαράγουν τι αισθάνονται;

Μήπως αν αύριο γίνουν εκλογές τα ίδια δε θα ψηφίσουν;