Του Πασχάλη Χριστοδούλου*

Όλες οι εκλογικές αναμετρήσεις από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν έγιναν με την επίκληση του εθνικού μας προβλήματος, αυτό της Κύπρου. Μ’ αυτό βέβαια η πολιτική τάξη της χώρας μας ξεμπέρδεψε όταν αναφανδόν τάχθηκε υπέρ του Σχεδίου Ανάν, αντιτιθέμενη στη βούληση του κυρίαρχου κυπριακού λαού. Συμπράξανε με τους υπερατλαντικούς αλλά και τους εν Ευρώπη συμμάχους που επιβουλεύονταν την κυριαρχία της μεγαλονήσου, αποδεχόμενοι ακόμη και τα εξ’ Αμερικής τριάντα αργύρια για τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης.

Αν λάβουμε υπόψη ότι η 3η Ελληνική Δημοκρατία γεννήθηκε μέσα από την Κυπριακή τραγωδία για την οποία ως χώρα βάλαμε χεράκι, θα έλεγα ότι η επίκληση του κυπριακού ως λόγος προσφυγής στις κάλπες ήταν «δικαιολογημένη».

Από το 2007, μετά το δημοψήφισμα του 2004 στην Κύπρο για το σχέδιο Ανάν και τη μεγάλη ήττα των εν Ελλάδι ανανιστών, προβάλλεται η οικονομία ως λόγος για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Αλήθεια σ’ αυτή τη χώρα πότε οι εκλογές θα γίνουν στη συνταγματική τους ημερομηνία; Οι φωνασκούντες ότι δήθεν υπηρετούν τους θεσμούς γιατί καταπατούν τον υπέρτατο, το σύνταγμα;

Αυτά όμως είναι γνωστά στους πολίτες, εξ’ ου και η αποστροφή στους πολιτικούς, οι οποίοι περί άλλων τυρβάζουν. Ή μάλλον παπαγαλίζουν όσα συμφέρει στους κατ’ εξοχήν κυβερνώντες, τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ και τους συν αυτούς διαμορφωτές της κοινής γνώμης.

Εκείνο που είναι επίσης βέβαιο είναι ότι θα περάσει ένας μήνας με ανούσιες και σε αρκετές περιπτώσεις στημένες, από τους προαναφερθέντες διαμορφωτές, αψιμαχίες προς χάρη και δόξα των δεικτών τηλεθέασης. Άπαντες θα ομνύουν στο όνομα των πολιτών χωρίς κανείς να μπει στον κόπο να διαλεχτεί μαζί τους. Μεγάλα και σοβαρά ζητήματα θα περιμένουν για επόμενες εκλογές.

Το ζήτημα των περιφερειών της χώρας που αποτελεί το κλειδί μιας άλλης αναπτυξιακής και οικονομικής πολιτικής για τη χώρα δεν θα το αγγίξει κανείς. Οι υστερόβουλες κορώνες περί ποσοστών του ΕΣΠΑ που θα διατεθούν για την περιφέρεια αποτελούν τον πέπλο που σκεπάζει τις πολιτικές των αθηναϊστών. Το μετρό, τα Σπάτα, το τραμ, ο προαστιακός (μέχρι και η Πελοπόννησος, η Χαλκίδα και ποιος ξέρει ακόμα ποιες περιοχές ενσωματώνονται στο Λεκανοπέδιο), η Αττική οδός, η διακομματική συναίνεση και συμμετοχή στην κατ’ ευφημισμό εθνική ιδέα την Ολυμπιάδα, είναι ορισμένες από τις πολιτικές που όλοι γνωρίζουν.

Ίσως λιγότεροι να γνωρίζουν ότι εδώ και πολλά χρόνια οι ελλαδικές περιφέρειες είναι ουραγοί στην ευρωπαϊκή κατάταξη σε ότι αφορά τους δείκτες ευημερίας. Από το 2002 αναφερόμαστε σ’ αυτό το ζήτημα. Τα δημόσια γραπτά ευτυχώς υπάρχουν. Ας είναι καλά η δημοκρατική όαση του διαδικτύου. Όπως βέβαια όλα αυτά τα χρόνια δεν έγινε καμιά ουσιαστική συζήτηση για το περιφερειακό ζήτημα στο ανώτατο αντιπροσωπευτικό θεσμικό όργανο της πολιτείας, τη βουλή, εκτιμώ ότι καμιά αναφορά δεν πρόκειται να γίνει στο υπόλοιπο την προεκλογικής περιόδου.

Καμιά αναφορά επίσης στη διαμόρφωση του νέου παγκόσμιου ενεργειακού χωροταξικού, που εδώ και χρόνια εξελίσσεται απούσης τη χώρα μας, η οποία άγεται πίσω από τα συμφέροντα ακόμα και των γειτόνων μας. Αξίζει να θυμηθεί κανείς τον αγώνα που κάναμε από το 2000 για τη γεωοικονομική δημοκρατία. Όταν πανηγύριζαν την ενεργειακή σύνδεση με την Τουρκία, με το αγωγό φυσικού αερίου, εκχωρώντας τα κλειδιά του εργοστασίου της ΔΕΗ στην Κομοτηνή, στην Τουρκία και καθιστώντας τη Θράκη ενεργειακή της επαρχία. Αλλά και όταν δεν μπορούσαν να αντιληφθούν τις ενεργειακές πολιτικές επιλογές της γειτονικής χώρας η οποία στοχεύει στην ενεργειακή ενσωμάτωση της Κύπρου. Όταν παρακολουθούν ως θεατές τις εξελίξεις στους νέους αγωγούς που σχεδιάζονται.

Τα παραπάνω καταδεικνύουν με σαφήνεια ότι η 3η Ελληνική Δημοκρατία έχει από καιρού ολοκληρώσει τον κύκλο της. Πολλοί μίλησαν στο παρελθόν για τον κύκλο της μεταπολίτευσης που έχει κλείσει αλλά όχι για την ανάγκη να περάσουμε από την 3η στην 4η Ελληνική Δημοκρατία. Εδώ και χρόνια εμείς μιλάμε για την τέταρτη Δημοκρατία. Αυτό τουλάχιστον προκύπτει έπειτα από αναζήτηση στο διαδίκτυο.

Υπάρχουν όμως και αρκετά άλλα ερωτήματα που χρήζουν απάντησης, ταυτόχρονα με την αλλαγή του ρόλου και των αρμοδιοτήτων του προέδρου της Δημοκρατίας στα πλαίσια της 4ης Δημοκρατίας αλλά και της αλλαγής του περιφερειακού χωροταξικού.

Γιατί υπάρχει η πολιτική κληρονομικότητα και τα τζάκια; Τρεις οικογένειες κυβερνούν τη χώρα με μικρές παρενθέσεις, περίπου 60 χρόνια. Ούτε σε φυλές ιθαγενών δεν υπάρχουν ανάλογα φαινόμενα, αφού οι φύλαρχοι μπορεί να είναι ισόβιοι αλλά εκλέγονται. Γιατί δεν καθιερώνονται οι δύο θητείες σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής και κοινωνικής εκπροσώπησης ώστε να υπάρχει μια διαρκής ανανέωση του πολιτικού προσωπικού αλλά και περιορισμός των φαινομένων διαπλοκής;

Αυτά είναι τα μείζονα ζητήματα που πρέπει να απασχολούν τους πολίτες σήμερα. Φοβούμαι όμως ότι απαντήσεις μέχρι τις 4 Οκτώβρη, ημέρας των ζώων, δεν θα υπάρξουν. Κι αν παλιότερα μας έκλεβαν ιδέες, σήμερα αδυνατούν να κάνουν ακόμη και αυτό. Από αυτή τη μεταλλαγμένη Δημοκρατία δεν θα πάρουμε. Ούτε από τα πολιτικά της σό(γ)ια ούτε από την ομώνυμη σόγια τους ούτε φυσικά και από κείνη των υπολοίπων μερών.

*Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου                                                                                             http://xristodoulou.blogspot.com

Πριν μερικές μέρες στην πόλη μου άρχισε να βρέχει, ήταν η πρώτη φορά μετά την πρώτη Μαΐου. Μια βροχή δέκα λεπτών, όμως ήταν ικανή να φέρει στην επιφάνεια κάποια αδυναμίες.

Για αρκετή ώρα περιοχές του Δήμου έμειναν χωρίς ρεύμα. Περπατούσες στο κεντρικό δρόμο και πίστευες ότι ζεις σε άλλες εποχές.

Τη στιγμή αυτή η χώρα βρίσκεται σε μια προεκλογική περίοδο , τα κομματικά στελέχη τρέχουν σε διάφορα χωριά, μοιράζουν υποσχέσεις. Ακόμη θέλουνε όπως λένε να ακουστούν μόνο αλήθειες.

Μιλάνε για ξεχασμένες και υπανάπτυκτες περιοχές.

Αφού λοιπόν θέλουνε να λένε αλήθειες , πρέπει να τεθούνε κάποια ερωτήματα στα οποία πρέπει να απαντήσουν.

Ποίος λοιπόν ξέχασε αυτές τις περιοχές; Τις ξέχασαν οι ντόπιοι, που κάθε μέρα ζούνε και βιώνουν την κατάρρευση της τοπικής κοινωνίας; Ή μήπως την ξέχασαν οι νέοι που μεγάλωσαν και τόλμησαν να φύγουν, γιατί τα πάτρια εδάφη δεν μπορούσαν να τους κρατήσουν; Μάλλον κάτι άλλο συμβαίνει, περιμένουμε λοιπόν να ακούσουμε την αλήθεια.

Μιλάνε για ανάπτυξη , για τον τρόπο που η χώρα θα αποτελέσει ένα ενεργειακό κόμβο. Εδώ λοιπόν ταιριάζουν τα όσα ανέφερα πιο πάνω. Σε μία περίοδο που θα έπρεπε να παρακαλάμε για βροχή, εμείς στον Έβρο όταν βρέχει προσευχόμαστε να μη κοπεί το ρεύμα.

Θέλουν να καταστήσουν την Ελλάδα ως ένα ενεργειακό κόμβο και δεν μπορούν να αντιδράσουν σε μία καταιγίδα. Μιλάνε για διάφορους ενεργειακούς αγωγούς και κάνουν το σταυρό τους για να μη κοπεί το ρεύμα.

Αφού κατάφεραν να οδηγήσουν σε λουκέτο τα υποκαταστήματα της ΔΕΗ και του ΟΤΕ στη πόλη μου τώρα μας μιλάνε για ξεχασμένες περιοχές. Και εγώ επιμένω, ποιος τις ξέχασε;

Τι να την κάνουμε λοιπόν την ενέργεια που μας τάζουν όταν φοβόμαστε, στην Ελλάδα του 2009,ότι κάθε στιγμή μπορεί να μην έχουμε ένα από τα ποιο χρήσιμα πράγματα.

Δεν θέλουμε μεγάλες κουβέντες. Μόνο κάποιον να μας κοιτάξει στα μάτια. Να κοιτάξει στα μάτια τους καταστηματάρχες που έχασαν τα εμπορεύματά τους και τα μηχανήματά τους.

Να κοιτάξει στα μάτια τους ηλικιωμένους των πολλών απομονωμένων περιοχών, που μόνη συντροφιά το βράδυ έχουν την τηλεόραση.

Να μας κοιτάξουν στα μάτια και αν δεν μπορούν να μας πουν την αλήθεια, τουλάχιστον ας μας ζητήσουν μια συγνώμη.

Επιτέλους έγιναν και τα εγκαίνια του νέου Μουσείου της Ακρόπολης. Πλέον όλη  η ιστορία, ο πολιτισμό μας , οι ελληνική αρχαιότητα  έχουν «σπίτι». Το μόνο που απομένει είναι να πραγματοποιηθεί το όνειρο της Μελίνας, να επιστρέψουν τα μάρμαρα του Παρθενώνα.

Μπορεί να υπάρχουν περιπτώσεις που λέμε ότι κανείς δεν ανήκει σε κανένα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, αυτά τα μάρμαρα  ανήκουν στον Έλληνα, είναι οι ρίζες του, είναι αυτά που αποδεικνύουν το μεγαλείο της αρχαίας Ελλάδας, των αρχαίων Ελλήνων που ουδεμία σχέση είχαν με τους σύγχρονους Νεοέλληνες.

Όμως τα μάρμαρα αυτά θα μπορούσαν να βρίσκονται ήδη εδώ, αν βέβαια οι πολιτικοί άρχοντες της χώρας μας είχαν σοβαρά πολιτικά επιχειρήματα.

Επιχειρήματα που θα αναγκάζανε τους Άγγλους να επιστρέψουνε τα μάρμαρα.

Όμως τόσα χρόνια δεν ακούμε τίποτα εκτός από επιχειρήματα του τύπου  : « επιστρέψετε τα μάρμαρα γιατί έρχονται εκλογές».

Αν είναι δυνατόν, στην πόλη που γεννήθηκε η δημοκρατία, που έζησαν οι μεγαλύτεροι ρήτορες, στην πόλη του Περικλή οι σημερινοί απόγονοι τους δεν μπορούν να αναπτύξουν μία σωστή σκέψη και ο μόνος λόγος που βρίσκουν για την επιστροφή των μαρμάρων είναι οι εκλογές. Ευτυχώς που προσθέτουν τουλάχιστον ότι αυτά τα μάρμαρα είναι η ιστορία μας.

Αναρωτιέμαι ποία θα ήταν η αντίδραση του Φειδία βλέποντας όλα αυτά.

Πλησιάζει η μέρα των Ευρωεκλογών. Τα κόμματα προγραμματίζουν τις κινήσεις τους και η ελληνική περιφέρεια ξαφνικά  λαμβάνει  απρόσμενες εκδηλώσεις αγάπης. Βέβαια, θα μου πει κάποιος: « γιατί απρόσμενες, κάνεις μεγάλο λάθος». Και θα έχουν δίκαιο. Δεν είναι απρόσμενες τέτοιες εκδηλώσεις κατά την διάρκεια των εκλογών.

Και μέσα σ’ όλα αυτά, είναι ορατό το φαινόμενο της αποχής από τις εκλογές. Όλοι λοιπόν οι πολιτικοί, προσπαθούν να πείσουν τους πολίτες, να συμμετάσχουν στις εκλογές. Να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.

Αυτό που αξίζει ιδιαίτερης μνείας κύριοι, είναι πως εσείς κρατάτε την Ελλάδα στα χέρια σας, οι Έλληνες απλά δίνουν την εντολή.

Έχετε πάρει άπειρες φορές όλοι σας , ψήφο εμπιστοσύνης να κυβερνήσετε και τα αποτελέσματα φαίνονται.

Η ενδεχόμενη αποχή των Ελλήνων από τις εκλογές, δε θα δείξει πως δεν νοιάζονται για την Ελλάδα, απλά κύριοι θέλουν μια φορά να προστατέψουν τον εαυτό τους.

Θα προστατέψουν τον εαυτό τους από εσάς που τους κρίνεται.

Έχετε σκεφτεί ότι προδίδεται την εμπιστοσύνη μας, έχετε σκεφτεί ότι μας βαραίνουν οι ευθύνες της «διάλυσης» της χώρας, ευθύνες που ενώ θα έπρεπε χωρίς σκέψη όλοι σας να αναλάβετε και επιτέλους να παραιτηθείτε, απλά τις πετάτε σε εμάς με μορφή διλήμματος ενώ εσείς συνεχίζεται να επιβιώνετε  και να επιδίδεστε μόνο σε κυνήγι ψήφων.

Αφού λοιπόν μόνο αυτό ξέρετε να κάνετε, οι πολίτες δεν θα σας εμποδίσουν, αλλά πλέον αρνούνται να είναι πρωταγωνιστές στο παραμύθι που το τέλος του δεν είναι χαρούμενο.

Με την κατασκευή του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολη πέρα από την οικολογική καταστροφή, θα οδηγηθούμε στην ερημοποίηση του εσωτερικού του νομού και στο γιγαντισμό της Αλεξανδρούπολης. Αυτό θέλουμε;

Μπορεί να φανταστεί κάποιος πώς νιώθουν οι κάτοικοι του κεντρικού και Βόρειου Έβρου, όταν κάθε μέρα τα χωριά τους, οι περιοχές που επέλεξαν να ζήσουν αιμορραγούν πληθυσμιακά;

Καλές οι νέες θέσεις εργασίας, αλλά σκέφτεται κανείς ότι αυτό το έργο θα οδηγήσει σε μείωση άλλων επαγγελμάτων ( αλιεία). Τι θα γίνει λοιπόν, θα ανοίξουμε κάποιες θέσεις και θα κλείσουμε άλλες τόσες;

Επειδή γίνεται λόγος για αύξηση του τουρισμού, αλήθεια, έχει επισκεφτεί κανείς το Μπακού, το Τσεϊχάν, το Δέλτα του Νίγηρα;

Το ερώτημα λοιπόν είναι πως θέλουμε να είναι το μέλλον του Νομού μας, των χωριών, που όλοι γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και φύγαμε γιατί δεν μπορούσε να μας κρατήσει;

Θέλουμε ένα Νομό με μία πόλη;

Με έκπληξη παρακολούθησα για ακόμα μία φορά το γνωστό σίριαλ , την απόδραση του Παλαιοκώστα από τον Κορυδαλλό. Δεν είναι η πρώτη φόρα που είχαμε απόδραση από ελληνικές φυλακές. Δεν είναι η πρώτη φορά που το ίδιο άτομο διαφεύγει ξανά. Όπως πιστεύω επίσης ότι δεν θα είναι και η τελευταία, τουλάχιστον για το εγγύτερο μέλλον, καθώς η κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας δεν αφήνει και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.

Κατάφεραν πάλι να ξεγυμνώσουν το ελληνικό σύστημα ασφαλείας, απέδρασαν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Έφυγαν σαν κύριοι και χωρίς να δυσκολευτούν ιδιαίτερα.

Και εδώ γεννιέται το ερώτημα: « υπάρχει κάποιος λόγος, έστω μια λάμψη στο βάθος του τούνελ, που να κάνει τους πολίτες να νιώθουν ασφαλείς ή τουλάχιστον να κρατάει ζωντανή την ελπίδα που όλοι θέλουμε να πιστεύουμε πως πεθαίνει τελευταία;»

Τα σημάδια και τα δεδομένα της στιγμής, δε θα έλεγα πως είναι ενθαρρυντικά. Όποιος προσπαθήσει να δώσει απάντηση στο παραπάνω ερώτημα, το πιθανότερο είναι να απογοητευτεί, να φοβηθεί, ίσως και να αγανακτήσει παρά να νιώσει αυτό που όλοι θέλουμε, ασφάλεια και σιγουριά.

Δεν μπορεί άλλωστε να γίνει και αλλιώς, όταν παρακολουθούμε να συμβαίνουν τα ίδια και τα ίδια και να μη γίνεται τίποτα, παρά μόνο να ακούγονται ορισμένες ανυπόστατες δικαιολογίες.

Και βέβαια γνωρίζουμε ότι οι αστυνομικοί είναι άνθρωποι και πως κινδυνεύουν, αλλά είναι αυτοί που διδάχτηκαν πώς να καταστέλλουν τέτοιου είδους ενέργειες και καλύτερα θα έλεγα πώς να προλαμβάνουν τέτοια περιστατικά, γιατί αν φτάνουμε συνέχεια στο επίπεδο της καταστολής, τότε είναι βέβαιο πως θα θρηνούμε θύματα είτε αστυνομικούς είτε πολίτες.

Είναι σίγουρο πως μετά το τελευταίο περιστατικό στις φυλακές του Κορυδαλλού, θα υπάρξει αντίδραση από την αστυνομία και ο λόγος είναι προφανής, για να αποδείξουν πως είναι ικανοί να αντιμετωπίσουν τέτοιες παρόμοιες καταστάσεις. Όμως ποιος θα πληρώσει τα σπασμένα; Ποιος θα είναι αυτός που θα αντιμετωπίσει την οργή των αστυνομικών στην προσπάθεια τους να αποκαταστήσουν το κύρος της ελληνικής αστυνομίας; Ελπίζουμε μόνο να μην είναι τα ίδια άτομα, αυτά που στο πρόσφατο παρελθόν απαντούσαν στα δακρυγόνα και στα κλομπ με τριαντάφυλλα.

Αρκετά χρόνια τώρα παρακολουθούμε  μια μεγάλη πληθυσμιακή κοινωνική ομάδα της χώρας μας, τους αγρότες, να βγαίνουν στους δρόμους με τα τρακτέρ, να κόβουν την Ελλάδα στα δύο ή και σε περισσότερα τμήματα και να διεκδικούν αυτά που δικαιούνται, αυτά που έδωσαν, αλλά ποτέ δεν πήραν πίσω.

Για να έχουμε εμείς στα σπίτια μας φρέσκα λαχανικά, φρούτα και όλα τα άλλα κηπευτικά προϊόντα, κάποια άτομα ξενύχτησαν στα χωράφια, πλήρωσαν τα απαιτούμενα για την καλλιέργεια και ανάπτυξη όλων αυτών των προϊόντων τα διέθεσαν στην αγορά και περίμεναν  να πάρουν κάποια χρήματα ( αυτά που δικαιούνταν και τίποτα παραπάνω).

Παρατηρούμε όμως να επαναλαμβάνεται ένα πολύ γνώριμο σκηνικό, αυτό των υποσχέσεων. Τάζουν λεφτά, αλλά λεφτά γιοκ.

Και επειδή δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις κρίσεις, επικαλούνται την αγανάκτηση του υπόλοιπου κόσμου ως το καταλληλότερο μέτρο καταστολής των αγροτικών κινητοποιήσεων. Δεν αναρωτιούνται όμως αν ο υπόλοιπος κόσμος υποστηρίζει τους αγρότες.

Ναι τους υποστηρίζουμε, γιατί έτσι πρέπει, τους υποστηρίζουμε γιατί χρειάζεται επιτέλους οι 300 να δώσουν πειστικές απαντήσεις, να παραδεχτούν κάποια στιγμή τα λάθη τους και να δούμε και λύσεις.
Είμαστε με τους αγρότες για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε αυτούς που μας κυβερνάνε.

Σήμερα, τα μπλόκα έχουν σπάσει, γνωρίζει κανείς τον λόγο; Όχι γιατί επιμελώς τον έκρυψαν. Φρόντισαν να δημιουργηθεί η εντύπωση στους αγρότες ότι κάνουν κακό στο κόμμα. Άλλωστε στην Ελλάδα και να σε καταστρέφουν πάλι αυτούς θα ψηφίζεις.

Στις τέσσερις Νοεμβρίου του 2008, σχεδόν όλος ο κόσμος  ξενυχτούσε μπροστά στους τηλεοπτικούς  δέκτες  περιμένοντας  το αποτέλεσμα των εκλογών του Νέου Κόσμου. Σίγουρα επιθυμούσε και πίστευε ότι ο Μπαράκ, όπως με προσφώνηση κολλητού φίλου τον αποκαλούσαν, ήταν ικανός να αλλάξει τον κόσμο.

Λίγους μήνες  πριν από αυτή την πολυπόθητη « Day of change»  είχαμε συγκλονιστεί όλοι με τα γεγονότα που συνέβαιναν στην περιοχή της Β. Οσσετίας. Τότε οι ΗΠΑ με επίμονο ύφος και με συμπαράσταση των ευρωπαϊκών χωρών ζητούσαν επιτακτικά, και ορθώς έπραξαν καθώς σκοτώνονταν άμαχοι, την κατάπαυση του πυρός. Μάλιστα ο κύριος Ομπάμα ακόμη και σαν υποψήφιος, είχε λάβει μέρος σε μια σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε για το συγκεκριμένο γεγονός. Αυτή τη κίνηση του, πολλοί χειραγωγοί της κοινής γνώμης, την χαρακτήρισαν ως πραγματικό ενδιαφέρον για όσα συμβαίνουν στον πλανήτη. Λίγες μέρες αργότερα ως  νεοεκλεγείς πλέον πρόεδρος των ΗΠΑ  είχε προβεί σε δήλωση που καταδίκαζε, όπως αναμενόταν, τις τρομοκρατικές επιθέσεις, τις δολοφονίες που  συνέβαιναν στο Ταζ Μαχαλ .

Σήμερα παρακολουθώντας τα γεγονότα που διαδραματίζονται στην Λωρίδα της Γάζας και το θάνατο τριών μικρών αδελφών ( ολόκληρης οικογένειας),διαπιστώνουμε προς μεγάλη έκπληξη πως δεν υπάρχει αντίδραση των ΗΠΑ, παράξενο ε;

Θα πει κανείς πως τον ένα δεν τον νοιάζει και πως ο άλλος δεν έχει αναλάβει ακόμα, όπως βέβαια δεν είχε αναλάβει και σε προηγούμενη περίπτωση. Το ερώτημα όμως είναι, εκτός από κυβερνήτες, είναι άνθρωποι; Μπορούν τουλάχιστον να εκφράσουν μια προσωπική γνώμη με μια δήλωση ενός λεπτού, αλλά  ξέχασα προέχουν οι διακοπές. Μόνο άμα καεί η γούνα μας ( βλ. 11 Σεπτεμβρίου) ή έχουμε συμφέροντα θα κάνουμε δηλώσεις, θα απειλήσουμε και στο τέλος θα σκοτώσουμε αμάχους.

Αναρωτιέμαι όμως, τι θα  γίνει αν η Ρωσία πάρει θέση; Μήπως τότε τρέξουν να απαντήσουν και να ζητήσουν επίμονα, κατά τη προσφιλή τους τακτική να σταματήσουν οι εχθροπραξίες από χώρες που δεν έχουν συμφέροντα; Ίσως τελικά μιλάνε μόνο όταν φοβούνται, όπως ο σκύλος σε ένα γνωστό ανέκδοτο.

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε την Ελλάδα να καταστρέφεται, να καταρρέει, να γίνεται έρμαιο κάποιων καταστάσεων που συντηρούνται αρκετά χρόνια στη χώρα μας.

Ακούγεται συνέχεια η λέξη αναρχικοί. Η λέξη αυτή προέρχεται από την αναρχία, από το άναρχος, που μέσα στη πρόταση μπορεί να ταιριάξει άψογα με τη λέξη κράτος.

Ένα κράτος που αντιδρά μόνο όταν η κατάσταση έχει ξεφύγει, ένα κράτος που οι άρχοντές του δεν αντιδρούν, δεν τολμούν, δεν αναλαμβάνουν ευθύνες, παρά μόνο ψάχνουν δικαιολογίες, αλλά πλέον οι δικαιολογίες στέρεψαν.
Φτάνει, δε θέλουμε να βλέπουμε τη χώρα μας να γίνεται διεθνώς ρεζίλι, δε θέλουμε να φοβόμαστε να βγούμε από το σπίτι μας, δε θέλουμε να βλέπουμε να συμβαίνουν συνεχώς τα ίδια. Φτάνει έχουμε βαρεθεί.

Όταν πριν λίγο σύντομο χρονικό διάστημα, οι κυβερνώντες της χώρας χαρακτήριζαν τις μαθητικές καταλήψεις(τονίζω μόνο τις μαθητικές) ως υποκινούμενες, δεν σκέφτηκαν πώς δεν τους βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι.

Πράγματι, όντως μπορεί να υπήρχαν υποκινούμενες, αλλά υπήρχαν μαθητές που πάλευαν και είχαν λόγους. Αυτούς τους μαθητές τους απαξίωναν, τώρα το καζάνι έσκασε, δεν μπορούν να τους ελέγξουν, και τι κάνουν; Τους «σκοτώνουν».
Τους «σκοτώνουν» για να μη μιλούν, τους «σκοτώνουν» γιατί αλλιώς μπορεί να χάσουν το δικαίωμα της διακυβέρνησης της χώρας.

Κύριοι εσείς είστε οι μόνοι υπαίτιοι. Κάντε κάτι , έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε το ένα κόμμα να ρίχνει τις ευθύνες στο άλλο, έχουμε κουραστεί και να είστε σίγουροι ότι αυτό θα φανεί, μακροπρόθεσμα ή βραχυπρόθεσμα.
Δεν είμαστε διατεθειμένοι να γυρίσουμε τις πλάτες μας στο μέλλον. Δε θα σας αφήσουμε να το καταστρέψετε.

Μιας και τώρα έχουν τελειώσει οι Πανελλαδικές εξετάσεις και μπορώ με μεγαλύτερη ηρεμία να σκεφτώ και να διαπιστώσω κάποια πράγματα θα προσπαθήσω να κάνω μια αποτίμηση της δωδεκάχρονης σχολικής θητείας τόσο της δικής μου όσο και όλων αυτών των παιδιών που τελειώνουν το Λύκειο.

Τι είναι λοιπόν αυτό που μένει στους μαθητές από τη σχολική ζωή τους; Ποιες αναμνήσεις από το σχολείο θα τους συνοδεύουν; Μπορώ να πω με βεβαιότητα πως το μόνο που θα θυμόμαστε είναι τα φροντιστήρια, καθώς εκεί περνούσαμε ατελείωτες ώρες. Θα θυμόμαστε ένα σχολείο που το μόνο που έκανε ήταν να μας «βομβαρδίζει» με γνώσεις μπερδεμένες και «άχρωμες», χάριν της εισαγωγής μας στα ΑΕΙ.

Όλα αυτά έγκειται στο γεγονός πως έχει προσδιοριστεί λάθος ο ρόλος του σχολείου. Σήμερα το σχολείο είναι απλά το μέσο με το οποίο θα περάσουμε στα πανεπιστήμια, δεν εμπνέει πλέον τους μαθητές. Τα σχολικά μαθήματα γίνονται κάτω από την πίεση της ολοκλήρωσης της ύλης, πράγμα που έχει ως αποτέλεσμα η διδασκαλία να μπαίνει σε καλούπια με συγκεκριμένη μορφή, μηδενίζοντας έτσι τις όποιες άλλες διεξόδους μπορεί να έχει.

Και δεν φτάνουν μόνο τα παραπάνω, δεν φτάνει που οι μαθητές είναι τα « θύματα» όλης αυτής της κατάστασης, υπάρχουν φωνές που τους κατηγορούν πως προτιμούν τον υπολογιστή από το βιβλίο. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά αναρωτήθηκε κανείς ποιος φταίει για αυτή την κατάσταση; Και σε τελική ανάλυση, τι προσπάθειες έγιναν για να αλλάξει το υπάρχων σκηνικό;

Ακούμε συνεχώς από τους μεγαλύτερους που έχουν τελειώσει το σχολείο, να λένε πως όσο περνάνε τα χρόνια θα νοσταλγούμε το σχολικό περιβάλλον. Εδώ όμως γεννιέται το ερώτημα: « υπάρχει λόγος να μας λείψει το συγκεκριμένο σχολείο;».

Κλείνοντας, όλη αυτή η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στο εκπαιδευτικό σύστημα μπορεί να περιγραφεί άψογα με μία φράση του Μπρεχτ: « αυτοί που μας έκλεψαν το βιβλίο, μας κατηγορούν ότι μείναμε αδιάβαστοι.»