Το Ιστολόγιο ενός Χρήστου

Με έκπληξη παρακολούθησα για ακόμα μία φορά το γνωστό σίριαλ , την απόδραση του Παλαιοκώστα από τον Κορυδαλλό. Δεν είναι η πρώτη φόρα που είχαμε απόδραση από ελληνικές φυλακές. Δεν είναι η πρώτη φορά που το ίδιο άτομο διαφεύγει ξανά. Όπως πιστεύω επίσης ότι δεν θα είναι και η τελευταία, τουλάχιστον για το εγγύτερο μέλλον, καθώς η κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας δεν αφήνει και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.

Κατάφεραν πάλι να ξεγυμνώσουν το ελληνικό σύστημα ασφαλείας, απέδρασαν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Έφυγαν σαν κύριοι και χωρίς να δυσκολευτούν ιδιαίτερα.

Και εδώ γεννιέται το ερώτημα: « υπάρχει κάποιος λόγος, έστω μια λάμψη στο βάθος του τούνελ, που να κάνει τους πολίτες να νιώθουν ασφαλείς ή τουλάχιστον να κρατάει ζωντανή την ελπίδα που όλοι θέλουμε να πιστεύουμε πως πεθαίνει τελευταία;»

Τα σημάδια και τα δεδομένα της στιγμής, δε θα έλεγα πως είναι ενθαρρυντικά. Όποιος προσπαθήσει να δώσει απάντηση στο παραπάνω ερώτημα, το πιθανότερο είναι να απογοητευτεί, να φοβηθεί, ίσως και να αγανακτήσει παρά να νιώσει αυτό που όλοι θέλουμε, ασφάλεια και σιγουριά.

Δεν μπορεί άλλωστε να γίνει και αλλιώς, όταν παρακολουθούμε να συμβαίνουν τα ίδια και τα ίδια και να μη γίνεται τίποτα, παρά μόνο να ακούγονται ορισμένες ανυπόστατες δικαιολογίες.

Και βέβαια γνωρίζουμε ότι οι αστυνομικοί είναι άνθρωποι και πως κινδυνεύουν, αλλά είναι αυτοί που διδάχτηκαν πώς να καταστέλλουν τέτοιου είδους ενέργειες και καλύτερα θα έλεγα πώς να προλαμβάνουν τέτοια περιστατικά, γιατί αν φτάνουμε συνέχεια στο επίπεδο της καταστολής, τότε είναι βέβαιο πως θα θρηνούμε θύματα είτε αστυνομικούς είτε πολίτες.

Είναι σίγουρο πως μετά το τελευταίο περιστατικό στις φυλακές του Κορυδαλλού, θα υπάρξει αντίδραση από την αστυνομία και ο λόγος είναι προφανής, για να αποδείξουν πως είναι ικανοί να αντιμετωπίσουν τέτοιες παρόμοιες καταστάσεις. Όμως ποιος θα πληρώσει τα σπασμένα; Ποιος θα είναι αυτός που θα αντιμετωπίσει την οργή των αστυνομικών στην προσπάθεια τους να αποκαταστήσουν το κύρος της ελληνικής αστυνομίας; Ελπίζουμε μόνο να μην είναι τα ίδια άτομα, αυτά που στο πρόσφατο παρελθόν απαντούσαν στα δακρυγόνα και στα κλομπ με τριαντάφυλλα.

Αρκετά χρόνια τώρα παρακολουθούμε  μια μεγάλη πληθυσμιακή κοινωνική ομάδα της χώρας μας, τους αγρότες, να βγαίνουν στους δρόμους με τα τρακτέρ, να κόβουν την Ελλάδα στα δύο ή και σε περισσότερα τμήματα και να διεκδικούν αυτά που δικαιούνται, αυτά που έδωσαν, αλλά ποτέ δεν πήραν πίσω.

Για να έχουμε εμείς στα σπίτια μας φρέσκα λαχανικά, φρούτα και όλα τα άλλα κηπευτικά προϊόντα, κάποια άτομα ξενύχτησαν στα χωράφια, πλήρωσαν τα απαιτούμενα για την καλλιέργεια και ανάπτυξη όλων αυτών των προϊόντων τα διέθεσαν στην αγορά και περίμεναν  να πάρουν κάποια χρήματα ( αυτά που δικαιούνταν και τίποτα παραπάνω).

Παρατηρούμε όμως να επαναλαμβάνεται ένα πολύ γνώριμο σκηνικό, αυτό των υποσχέσεων. Τάζουν λεφτά, αλλά λεφτά γιοκ.

Και επειδή δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις κρίσεις, επικαλούνται την αγανάκτηση του υπόλοιπου κόσμου ως το καταλληλότερο μέτρο καταστολής των αγροτικών κινητοποιήσεων. Δεν αναρωτιούνται όμως αν ο υπόλοιπος κόσμος υποστηρίζει τους αγρότες.

Ναι τους υποστηρίζουμε, γιατί έτσι πρέπει, τους υποστηρίζουμε γιατί χρειάζεται επιτέλους οι 300 να δώσουν πειστικές απαντήσεις, να παραδεχτούν κάποια στιγμή τα λάθη τους και να δούμε και λύσεις.
Είμαστε με τους αγρότες για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε αυτούς που μας κυβερνάνε.

Σήμερα, τα μπλόκα έχουν σπάσει, γνωρίζει κανείς τον λόγο; Όχι γιατί επιμελώς τον έκρυψαν. Φρόντισαν να δημιουργηθεί η εντύπωση στους αγρότες ότι κάνουν κακό στο κόμμα. Άλλωστε στην Ελλάδα και να σε καταστρέφουν πάλι αυτούς θα ψηφίζεις.

Στις τέσσερις Νοεμβρίου του 2008, σχεδόν όλος ο κόσμος  ξενυχτούσε μπροστά στους τηλεοπτικούς  δέκτες  περιμένοντας  το αποτέλεσμα των εκλογών του Νέου Κόσμου. Σίγουρα επιθυμούσε και πίστευε ότι ο Μπαράκ, όπως με προσφώνηση κολλητού φίλου τον αποκαλούσαν, ήταν ικανός να αλλάξει τον κόσμο.

Λίγους μήνες  πριν από αυτή την πολυπόθητη « Day of change»  είχαμε συγκλονιστεί όλοι με τα γεγονότα που συνέβαιναν στην περιοχή της Β. Οσσετίας. Τότε οι ΗΠΑ με επίμονο ύφος και με συμπαράσταση των ευρωπαϊκών χωρών ζητούσαν επιτακτικά, και ορθώς έπραξαν καθώς σκοτώνονταν άμαχοι, την κατάπαυση του πυρός. Μάλιστα ο κύριος Ομπάμα ακόμη και σαν υποψήφιος, είχε λάβει μέρος σε μια σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε για το συγκεκριμένο γεγονός. Αυτή τη κίνηση του, πολλοί χειραγωγοί της κοινής γνώμης, την χαρακτήρισαν ως πραγματικό ενδιαφέρον για όσα συμβαίνουν στον πλανήτη. Λίγες μέρες αργότερα ως  νεοεκλεγείς πλέον πρόεδρος των ΗΠΑ  είχε προβεί σε δήλωση που καταδίκαζε, όπως αναμενόταν, τις τρομοκρατικές επιθέσεις, τις δολοφονίες που  συνέβαιναν στο Ταζ Μαχαλ .

Σήμερα παρακολουθώντας τα γεγονότα που διαδραματίζονται στην Λωρίδα της Γάζας και το θάνατο τριών μικρών αδελφών ( ολόκληρης οικογένειας),διαπιστώνουμε προς μεγάλη έκπληξη πως δεν υπάρχει αντίδραση των ΗΠΑ, παράξενο ε;

Θα πει κανείς πως τον ένα δεν τον νοιάζει και πως ο άλλος δεν έχει αναλάβει ακόμα, όπως βέβαια δεν είχε αναλάβει και σε προηγούμενη περίπτωση. Το ερώτημα όμως είναι, εκτός από κυβερνήτες, είναι άνθρωποι; Μπορούν τουλάχιστον να εκφράσουν μια προσωπική γνώμη με μια δήλωση ενός λεπτού, αλλά  ξέχασα προέχουν οι διακοπές. Μόνο άμα καεί η γούνα μας ( βλ. 11 Σεπτεμβρίου) ή έχουμε συμφέροντα θα κάνουμε δηλώσεις, θα απειλήσουμε και στο τέλος θα σκοτώσουμε αμάχους.

Αναρωτιέμαι όμως, τι θα  γίνει αν η Ρωσία πάρει θέση; Μήπως τότε τρέξουν να απαντήσουν και να ζητήσουν επίμονα, κατά τη προσφιλή τους τακτική να σταματήσουν οι εχθροπραξίες από χώρες που δεν έχουν συμφέροντα; Ίσως τελικά μιλάνε μόνο όταν φοβούνται, όπως ο σκύλος σε ένα γνωστό ανέκδοτο.

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε την Ελλάδα να καταστρέφεται, να καταρρέει, να γίνεται έρμαιο κάποιων καταστάσεων που συντηρούνται αρκετά χρόνια στη χώρα μας.

Ακούγεται συνέχεια η λέξη αναρχικοί. Η λέξη αυτή προέρχεται από την αναρχία, από το άναρχος, που μέσα στη πρόταση μπορεί να ταιριάξει άψογα με τη λέξη κράτος.

Ένα κράτος που αντιδρά μόνο όταν η κατάσταση έχει ξεφύγει, ένα κράτος που οι άρχοντές του δεν αντιδρούν, δεν τολμούν, δεν αναλαμβάνουν ευθύνες, παρά μόνο ψάχνουν δικαιολογίες, αλλά πλέον οι δικαιολογίες στέρεψαν.
Φτάνει, δε θέλουμε να βλέπουμε τη χώρα μας να γίνεται διεθνώς ρεζίλι, δε θέλουμε να φοβόμαστε να βγούμε από το σπίτι μας, δε θέλουμε να βλέπουμε να συμβαίνουν συνεχώς τα ίδια. Φτάνει έχουμε βαρεθεί.

Όταν πριν λίγο σύντομο χρονικό διάστημα, οι κυβερνώντες της χώρας χαρακτήριζαν τις μαθητικές καταλήψεις(τονίζω μόνο τις μαθητικές) ως υποκινούμενες, δεν σκέφτηκαν πώς δεν τους βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι.

Πράγματι, όντως μπορεί να υπήρχαν υποκινούμενες, αλλά υπήρχαν μαθητές που πάλευαν και είχαν λόγους. Αυτούς τους μαθητές τους απαξίωναν, τώρα το καζάνι έσκασε, δεν μπορούν να τους ελέγξουν, και τι κάνουν; Τους «σκοτώνουν».
Τους «σκοτώνουν» για να μη μιλούν, τους «σκοτώνουν» γιατί αλλιώς μπορεί να χάσουν το δικαίωμα της διακυβέρνησης της χώρας.

Κύριοι εσείς είστε οι μόνοι υπαίτιοι. Κάντε κάτι , έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε το ένα κόμμα να ρίχνει τις ευθύνες στο άλλο, έχουμε κουραστεί και να είστε σίγουροι ότι αυτό θα φανεί, μακροπρόθεσμα ή βραχυπρόθεσμα.
Δεν είμαστε διατεθειμένοι να γυρίσουμε τις πλάτες μας στο μέλλον. Δε θα σας αφήσουμε να το καταστρέψετε.

Μιας και τώρα έχουν τελειώσει οι Πανελλαδικές εξετάσεις και μπορώ με μεγαλύτερη ηρεμία να σκεφτώ και να διαπιστώσω κάποια πράγματα θα προσπαθήσω να κάνω μια αποτίμηση της δωδεκάχρονης σχολικής θητείας τόσο της δικής μου όσο και όλων αυτών των παιδιών που τελειώνουν το Λύκειο.

Τι είναι λοιπόν αυτό που μένει στους μαθητές από τη σχολική ζωή τους; Ποιες αναμνήσεις από το σχολείο θα τους συνοδεύουν; Μπορώ να πω με βεβαιότητα πως το μόνο που θα θυμόμαστε είναι τα φροντιστήρια, καθώς εκεί περνούσαμε ατελείωτες ώρες. Θα θυμόμαστε ένα σχολείο που το μόνο που έκανε ήταν να μας «βομβαρδίζει» με γνώσεις μπερδεμένες και «άχρωμες», χάριν της εισαγωγής μας στα ΑΕΙ.

Όλα αυτά έγκειται στο γεγονός πως έχει προσδιοριστεί λάθος ο ρόλος του σχολείου. Σήμερα το σχολείο είναι απλά το μέσο με το οποίο θα περάσουμε στα πανεπιστήμια, δεν εμπνέει πλέον τους μαθητές. Τα σχολικά μαθήματα γίνονται κάτω από την πίεση της ολοκλήρωσης της ύλης, πράγμα που έχει ως αποτέλεσμα η διδασκαλία να μπαίνει σε καλούπια με συγκεκριμένη μορφή, μηδενίζοντας έτσι τις όποιες άλλες διεξόδους μπορεί να έχει.

Και δεν φτάνουν μόνο τα παραπάνω, δεν φτάνει που οι μαθητές είναι τα « θύματα» όλης αυτής της κατάστασης, υπάρχουν φωνές που τους κατηγορούν πως προτιμούν τον υπολογιστή από το βιβλίο. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά αναρωτήθηκε κανείς ποιος φταίει για αυτή την κατάσταση; Και σε τελική ανάλυση, τι προσπάθειες έγιναν για να αλλάξει το υπάρχων σκηνικό;

Ακούμε συνεχώς από τους μεγαλύτερους που έχουν τελειώσει το σχολείο, να λένε πως όσο περνάνε τα χρόνια θα νοσταλγούμε το σχολικό περιβάλλον. Εδώ όμως γεννιέται το ερώτημα: « υπάρχει λόγος να μας λείψει το συγκεκριμένο σχολείο;».

Κλείνοντας, όλη αυτή η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στο εκπαιδευτικό σύστημα μπορεί να περιγραφεί άψογα με μία φράση του Μπρεχτ: « αυτοί που μας έκλεψαν το βιβλίο, μας κατηγορούν ότι μείναμε αδιάβαστοι.»